Je denkt waarschijnlijk: “Ik zei het je toch.” Een jaar na de lancering. Een heel jaar stilte voordat Nissan eindelijk de handgeschakelde zesversnellingsbak terug in zijn vlaggenschip Nismo-uitvoering gooide. Goed nieuws. Het verandert alles.
Het is niet alleen de versnellingsbak die ze erin hebben gegooid. De rest van de auto kreeg ook een glans. Tweedelige voorremschijven rechtstreeks overgenomen van de originele GT-R. Stuur opnieuw afgesteld. Een short-throw-shifter waardoor de schakelhendel echt levend aanvoelt. Dit alles komt bovenop de upgrades die al standaard waren op de Nismo.
We hebben het dus niet over een gloednieuwe auto. Het is dezelfde Z Nismo die je vorig jaar zag, alleen met je hand weer op de versnellingspook. Ik ga geen adem verspillen aan het opnieuw hashen van de automatische versie die we bij de lancering hebben getest. Dat voelde af. Nu? Het voelt als een echte kanshebber.
De ontbrekende schakel
Als je dit ding door de wolken bij Sonoma rijdt, mis je het misschien op het eerste gezicht. Visueel? Identiek aan elke andere Nismo. Tenzij je echt naar de remklauwen staart voor die nieuwe tweedelige rotoren die gereserveerd zijn voor 2026-modellen, zul je niets zien.
Godzijdank heeft Nissan niet de hele zijkant “WE HEBBEN DE STICK BACK” erop gepleisterd. De opname voelt stil aan. Pretentieloos. Alsof de ingenieurs in een directiekamer alleen maar naar elkaar knikten en zeiden: “Eindelijk hebben we de Nismo gebouwd zoals hij vanaf de eerste dag had moeten zijn.”
Onderhuids is het echter strakker. Ze verminderden de interne wrijving in het stuurhuis, waardoor de elektrische ondersteuning opnieuw moest worden afgesteld. Door het verlies van de koppelomvormer daalde het leeggewicht van 3677 lbs naar 3624 lbs. Genoeg om een nieuwe kalibratie van de ophanging te rechtvaardigen.
De VR30DDTT-motor? Dezelfde oude 3.0 V6 met turbocompressor. Nog steeds voorzien van een onafhankelijk ontstekingstijdstip en water-lucht-tussenkoeling om die 420 pk te beheren. Maar ze raakten wel de gaskleptoewijzing aan. Nog meer bliep. Meer snap. De auto had het niet nodig. De handleiding vereist dit.
En de uitzending zelf? Technisch gezien dezelfde eenheid als de basis Z. Maar met die short-throw-adapter zijn de worpen 6 millimeter korter. Zes millimeter klinkt niet als veel op een specificatieblad. Op pad? Het maakt een enorm verschil.
Goedheid met drie pedalen
De ergonomie is nog steeds een beetje wankel. De shifter zit verder naar achteren in de richting van de bestuurder dan zou moeten. Je leunt iets meer dan ideaal. Minderjarige? Zeker. In het grote geheel van rijplezier valt het nauwelijks op.
Maar trappen op dat koppelingspedaal? Dat is pure vreugde. Zodra de circuitsessie begint, voel je dat de aandrijflijnsteunen verstijven. Geen schommelen. Geen stoten als je erop hamert. We hebben auto’s geruild voor een snelle vergelijking van de hotlaps. Het verschil was groot. Flagrant zelfs.
Met lage snelheid uit de pitlane kruipen is verrassend de moeite waard. Het toerental daalt snel. De korte worp is scherp en nauwkeurig. Het “glijdt” niet in de versnelling zoals een goedkoop plastic speelgoed. Je voelt de poorten. Je respecteert het mechanisme.
“Het is ongelooflijk gemakkelijk om de limiet te bereiken en ermee te dansen.”
Sonoma is lastig. Golvend. Je kunt hier gemakkelijk neerstorten als je eigenwijs wordt. Maar de Nismo-handleiding wil dat je erop drukt.
Het laten glijden? Vergeet het. De auto gaat drift tegen. Moeilijk. Geef wat gas en je kunt een lichte staartwiebel krijgen. Dat is alles. Het is hardnekkig stabiel. Bijna te veel. Dit ding laten afdrijven kost moeite waarvan ik niet wil toegeven dat ik daartoe in staat ben.
Maar stabiliteit heeft voordelen. De stuurfeedback is elite. Meer textuur dan de BMW. Meer dan de Audi. Je hoort de banden door de velg praten. Luid en duidelijk. Het enige vreemde is dat de voorkant een fractie van een seconde langzamer aanvoelt dan de achterkant als de zaken eindelijk loskomen.
Rijd rechtdoor. Rijd er scherp mee. Het is nu een spoordier. Zijn manieren zijn vergelijkbaar met Porsche. Hij handelt met een Duitse precisie die niet van een Nissan mag komen. Er flappert niets. Niets duikt onhandig. De versnellingsbak past perfect op de plek waar de automaat een gat liet. Waar de auto je verveelde met zijn efficiëntie, voegt de stick de dopamine-hit van handmatige interventie toe.
Degene die je zou moeten kopen
Hier is de waarheid. De Z Nismo had de handleiding nodig om je een baan te geven.
Het is gewoon gevaarlijk genoeg om de gemiddelde automobilist wakker te houden. Nauwkeurig genoeg voor goede bestuurders om hiel-teenverschuivingen te realiseren zonder de balans te verstoren. Het herstelt de erfzonde van de Nismo. Verveling.
Met de stick shifter ziet dat prijskaartje van ~ $ 70.000 er anders uit. Het voelt verdiend. Eerder? Ik zou ernaar hebben gekeken en mijn schouders ophalen in de richting van een M2. Nu denk ik echt aan de Nissan.
Het verhelpt de voornaamste zonde van de Z Nismo: verveling.
Het is een waardige concurrent. Misschien wel de meest aantrekkelijke in zijn prijsklasse op dit moment.
Nissan Z Nismo versus concurrenten:
– BMW M2
– Ford Mustang donker paard
-Porsche 718 Kaaiman
Ik zal eerlijk zijn. Ik wacht tot de officiële prijzen dalen. Maar als het rond die $70.000 blijft…
