Lancia stopte tijd, geld en technisch prestige in één specifieke auto.
Ze wilden dat het model zou kunnen wedijveren met de BMW 5 Serie en Mercedes E-Klasse. Ze gaven het een op maat gemaakt chassis. Ze leenden de ophangingsgeometrie van Maserati sportwagens. Ze installeerden zelfs radargestuurde cruisecontrol voordat de meeste concurrenten er moeite mee hadden.
Het resultaat? De Lancia-proefschrift.
Het duurde acht jaar. Er werden minder dan 20.000 exemplaren van verkocht. Het is nooit op de Britse markt gekomen. Tegenwoordig is het een spook op de Italiaanse autostrada.
Dus waarom faalde een auto die gebouwd was om premium te zijn zo stilletjes?
De oorsprong van het ontwerp versus de productierealiteit
Kijk naar de voorkant. De chromen grille ziet eruit als een middeleeuws schild. De gotische achterlichten gloeien doorschijnend. Vanuit de neus en de staart ziet de Thesis er vreemd uit. Onderscheidend. Bijna buitenaards.
Maar kijk eens naar het zijprofiel.
Het is saai.
De auto heeft een kenmerkende neus en een unieke staart. Daartussenin bevindt zich een van de saaiste middensecties in het segment van de executive sedans. Dat is jammer. Omdat het ontwerp niet saai begon.
De Thesis kwam van een conceptauto uit 1998 genaamd de Dialogos.
De Dialogos waren opvallend. Schone flanken. Houten vloer. Zelfmoord achterdeuren. Een subtiel vormgegeven dashboard. Het beloofde iets verfrissends in een zee van zakelijk beige. Het marketingteam van Lancia hield waarschijnlijk van het geluid van ‘Dialogos’ (uitgesproken als tay-sis, niet zoals de academische tekst). Maar toen het tijd werd om het voor de massa te bouwen, wankelden hun zenuwen.
Ze ruilden de subtiele rondingen in voor banaliteit. De rare stukjes bewaarden ze. Ze lieten de ziel vallen.
Interieurluxe versus structurele integriteit
In de cabine probeerde Lancia de saaiheid van buitenaf te compenseren.
Ze hebben de onpraktische houten vloer uit het concept gehaald. Maar ze hielden de sfeer vast. Spaarzaam ingezet houtwerk. Crèmekleurige instrumenten. Rijk gestoffeerde stoelen. Voor- en achterin kunt u verwarmde en gekoelde massagestoelen krijgen. Het voelt speciaal. Het voelt stil. Het voelt duur.
Je wilt erin zitten.
“Het is een auto waar je in wilt stappen.”
Dat is het probleem. Je wilt binnenkomen omdat het er leuk uitziet. Je blijft omdat de rit soepel moet verlopen. Lancia gebruikte dezelfde ophanging als de Maserati Spyder en Quattroporte. Dat klinkt als een goede zaak. Een sportwagen-ritkwaliteit voor een executive sedan? Waarom niet?
Het werkt totdat je de hobbels raakt.
Waarom de Lancia Thesis goedkoop aanvoelt op ruige wegen
Dit is de specifieke vraag die gebruikers vaak stellen over auto’s van de Fiat Group uit het begin van de jaren 2000: Waarom kraakt mijn dashboard over dilatatievoegen?
De Thesis deelt een platformerfgoed met andere Fiat Auto -producten. Die auto’s hadden een gebrek. Ze konden geen scherpe, dwarse randen absorberen. Uitbreidingsstroken snelweg? Vergeet het. Ze joegen een krakend geluid dwars door het dashboard.
Ik heb jaren gewacht met het testen van het proefschrift in Groot-Brittannië, omdat het daar niet werd verkocht. Uiteindelijk stapte ik als passagier in een vliegtuig op de luchthaven van Turijn. Ik hoopte dat het hogere prijskaartje en het op maat gemaakte chassis ervoor zouden zorgen dat de Thesis deze ‘milde zwakheid’ zou vermijden.
We reden de autostrada op.
Binnen enkele minuten bereikten we een uitbreidingsstrook.
Ik hoorde het. Een zwakke plastic barst. Het dashboard trilde. De beving kwam door omdat de ophanging deze niet kon onderdrukken. De rit was niet stevig. Het zat los. De dure materialen rammelden tegen de goedkope structurele integriteit.
Moet je vandaag nog een Lancia Thesis kopen?
Het hangt ervan af waar je waarde aan hecht.
Als je een Mercedes E-Klasse wilt die aanvoelt als een Duitse tank? Koop dit niet. De bouwkwaliteit laat het chassis in de steek. Het plastic kraakt. De ophanging isoleert het interieur niet van scherpe invloeden op de weg.
Als je iets raars wilt? Iets dat van voren lijkt op een schild en van achteren op een ruimteschip? Koop het.
Het proefschrift is zeldzaam. Het is ondermaats in de publieke verbeelding. Hij beschikt over radarcruisecontrol uit 2001. Hij heeft Maserati-vering. Het is een auto die er bijna toe deed.
Het kon zijn beloften gewoon niet nakomen.
Het dashboard scheurt. De verkoopcijfers liegen niet. Maar de stilte binnenin? Wanneer je geen kuil raakt? Het is prachtig.
