Het grootste vliegtuig ter wereld heeft een spanwijdte waar de meesten van ons duizelig van zouden worden. Maar bij de Mojave Air and Space Port was het niet het vliegtuig dat de echte test van de techniek vormde. Het was een Porsche.
Concreet de nieuwe Cayenne Electric.
Het merk wilde fanfare. Echte fanfare. Daarom combineerde het de SUV van 2.000 kilo met Roc: de Rutan Stratolaunch met de grootste spanwijdte ter wereld. We hebben het hier niet over een wendbaar straaljager. Roc is een kolos met twee rompen. Geladen weegt hij 1,3 miljoen pond. En het heeft zes straalmotoren.
Patrick Long bestuurde de Porsche.
Zijn taak was eenvoudig. Angstaanjagend. Blijf direct onder het neuswiel van het vliegtuig terwijl het opstijgt.
Nee, echt waar. Daaronder.
Als hij te ver naar achteren zou komen, zou de jetblast de SUV volgende week in de richting sturen. Die ontploffing is 340.500 pond stuwkracht. Genoeg om van een auto confetti te maken. Als hij te ver naar voren kwam, zou hij vóór het opstijgen tegen het landingsgestel botsen. Precisie was de enige optie.
Long hoefde het vliegtuig niet te halen. Hij moest er gewoon gelijke tred mee houden totdat hij de grond verliet.
De Cayenne Turbo Electric haalde een snelheid van 267 km/u. Dat is 269 km/u. Het vliegtuig steeg slechts een paar meter boven zijn dak op. Lang gecentreerd gebleven. Rotsvast.
Waarom de Cayenne Electric de enige keuze was
Je vraagt je misschien af: waarom hiervoor een SUV?
Gewicht. Massa momentum.
Een lichtere sportwagen zou in de slipstream hebben gedanst. Of erger nog, heen en weer geslingerd door de turbulentie. De Cayenne Electric weegt 2.645 kg. Dat gewicht fungeerde als anker.
Maar macht was ook belangrijk.
Het vlaggenschip Cayaine Electric produceert 1.138 pk en 1.106 pond-voet koppel. Dat is 1.500 Newtonmeter directe, elektrische spierkracht. Het versnelde niet alleen; het hield zijn lijn vast.
“Het was waarschijnlijk een van de meest gefocuste momenten van mijn leven.”
— Patrick Long, Porsche-coureur
Long zei dat ze langzaam begonnen. Minimale kracht. Net genoeg om de Roc te volgen. Toen het vliegtuig de baansnelheid bereikte, liet hij los. De batterij was volledig opgeladen. De gegevens waren er. Hij wist dat de auto zijn positie kon behouden, hoe wild de luchtstroom ook werd.
De risico’s van het rijden op het kielzog van een jet
Dit gaat niet alleen over snel gaan. Het gaat over het overleven van de fysica van het vliegen.
De opening tussen de grond en het landingsgestel van een vliegtuig is smal. De turbulentie die wordt gegenereerd door zes motoren die op maximale stuwkracht draaien, is hevig. Bij 267 km/uur beweegt de lucht niet gemakkelijk uit de weg. Het crasht.
Ik moest de naald lang inrijgen.
De positionering vereiste absolute symmetrie tussen de twee rompen van Roc. Er is geen ruimte voor fouten. Eén centimeter uit het midden en de stunt verandert in een herstelmissie. Het team vertrouwde op nauwkeurige datamodellering voordat een enkele band het asfalt raakte. Ze geloofden in de cijfers. Toen vertrouwden ze erop dat hun handen hen zouden volgen.
Waarom deze stunt ertoe doet (voorbij het spektakel)
Het klinkt als een publiciteitsstunt. En dat is het ook.
Maar het is ook een demonstratie van de stabiliteit van elektrische voertuigen.
Traditionele ICE-voertuigen kunnen moeite hebben met de plotselinge veranderingen in weerstand en lift in de buurt van een enorm vliegtuig. Elektrische aandrijflijnen reageren onmiddellijk. Geen turbogat. Geen versnellingswisselingen. Gewoon aandraaien, softwarematig aangestuurd, precies daar toegepast waar nodig.
De Cayenne bleef niet alleen stabiel vanwege zijn gewicht, maar ook vanwege zijn controlesystemen. Het paste het vermogen milliseconde per milliseconde aan om de veranderende luchtdruk eromheen tegen te gaan.
Dat is een niveau van real-time aanpassing dat verbrandingsmotoren niet kunnen evenaren zonder complexe mechanische tussenkomst.
Heeft de Porsche het vliegtuig verslagen?
Nee. Het volgde het.
Maar in leven blijven terwijl je het doet? Dat is de overwinning.
Roc steeg. Lang geaard gebleven. En een paar seconden lang deelden ze, in het stof en het lawaai van de Mojave, dezelfde ruimte.
Geen ras. Een synchronisatie.
En als je nog nooit een auto onder een gigantisch vliegtuig hebt zien rijden, mis je iets zeldzaams.
