Nissan plaagt al maanden de Xterra-revival. Het is een groot probleem. Enorm eigenlijk. Het bedrijf wil dat dit ding de Toyota 4Runner bevecht. Misschien zelfs verslaan. Dat is agressief gepraat van een autofabrikant die de stukken probeert op te rapen.
Details over het nieuwe model? Dun op de grond. We weten dat hij een V6 krijgt. Dat is het zo’n beetje. We spraken dus over het verleden. Specifiek de Pro-4X 2015. Nissan leende het uit. Stuurde ons de woestijn van Utah in. Het was een van de laatste die ooit gebouwd werd.
Hij heeft een 4,0-liter V-Q-motor. Een automaat met vijf versnellingen. Echte vierwielaandrijving. Een achterkastje. Het infotainmentsysteem is in feite een digitale asbak naast een Rockford Fosgate-stereo. De meters zijn analoog. Naalden bewegen.
Twee generaties. Slechts twee. De eerste duurde vier jaar. De tweede, waar deze vrachtwagen deel van uitmaakt, bleef elf uur hangen. Van 2005 tot ’15. Een midlife-vernieuwing in ’09 zorgde ervoor dat het bleef hangen, maar mechanisch? Het is nauwelijks veranderd. Binnen schreeuwt het om Nissan uit begin jaren 2000. Overal nep aluminium sierlijsten. Dat stuur. Dezelfde die ze in de Altima hebben gezet. En de 350Z.
Dit specifieke toestel is voorzien van leer. Nav. Je had een handleiding kunnen krijgen. Alleen als je stoffen stoelen neemt. Dat is een harde regel. De V6 levert 260 pk. Het koppel bereikt 281 pond-voet. Het is een motor die weigert dood te gaan. De Pro-4X krijgt Bilstein-schokken. Skidplates eronder. Harnas voor de onderbuik.
Het is een vrachtwagen. Geen hybride onzin. Geen capacitieve aanraakknoppen die je vingers in de regen laten schrikken. Gewoon schakelen. Knoppen. Dingen die kapot gaan als je er hard op slaat, maar die je kunt repareren met een sleutel van tien millimeter en een ritssluiting.
“Eenvoud is de ultieme deugd van een off-roader.”
We waren bij New Frontiers en Armas. Gloednieuwe. Nissan liet ons los op de Xterra zonder er een probleem mee te hebben. Ze wilden dat we het zouden pushen. Moeilijk. Ik was verplicht.
Rijden op de snelweg was… prima. Schokkend zelfs. Het kruiste. Het verwerkte zachte bochten. De hydraulische besturing vertelde je eigenlijk iets. Het toerental is gewoon hoog. Die vijfversnellingsbak jaagt op versnellingen. Windgeruis dringt de cabine binnen. Geen adaptieve cruise. Geen grote schermen die je afleiden van de leegte.
Het vuil is anders.
Moderne off-roaders leunen op computers. Algoritmen voor tractiecontrole raden wat uw wielen willen. De Xterra niet. Er wordt gebruik gemaakt van metaal. Geometrie. Natuurkunde. Het vereist dat je de grens kiest. Als je het verprutst, verpest je het. Maar als je competent bent? De vrachtwagen doet de rest. Het is puur.
Onderweg hadden de nieuwere vrachtwagens het moeilijk. Wiel hop. Slippende banden. De Xterra is zojuist omhoog gegaan. Hij beklom rotsen als een spin. Articulatie van de ophanging? Beter dan de nieuwe dingen. Het bewoog zich door de wasbeurten met een kalmte die ik niet had verwacht. Het stuur danste. Je voelde de grond. Je voelde het gewicht verschuiven.
Het was ongemakkelijk genoeg om eerlijk te zijn. Comfortabel genoeg om te verdragen.
Hebben we dit terug nodig? Absoluut. Moderne vrachtwagens zijn apparaten. Gizmo-dozen. Technologie faalt als je kilometers verwijderd bent van de bewoonde wereld. Een 4.0L V6 geeft niets om firmware-updates. Het gaat om olie.
Nissan weet dit. Ze weten wat werkte.
Ik maakte grapjes tegen hun vertegenwoordigers. Ik vertelde hen dat de 3.8L NA V6 van de Frontier de juiste keuze zou zijn. Kreeg grijns. Knikt. Toen zei ik: een twin-turbo V6. Eén die Ford Raptor-onderdelen eet? Hun oren spitsten zich. Ze hielden van het geluid van geweld.
Toyota gaat hybride. Kleine turbo-fours. Complexe bedrading. Nissan zou de andere rijstrook kunnen nemen. Eenvoudig. Robuust. Eerlijk.
Deze oude Xterra bewijst dat hij nog steeds levensvatbaar is. De blauwdruk bestaat. Het is daar, zittend in de modder. Wachten tot de volgende generatie er niet te veel over nadenkt.
