Als we het hebben over ‘offroad-capaciteiten’, kan de definitie ongelooflijk breed zijn. Voor sommigen betekent het navigeren over een onverharde oprit; voor anderen betekent het kruipen over grillige rotsen in de woestijn. Om de marketinghype te doorbreken gebruikt Car and Driver de Ramp Travel Index (RTI) : een test die de articulatie van de ophanging meet door te kijken hoe ver een voertuig een helling van 20 graden kan beklimmen voordat een band van de grond komt.
In een recente test hebben we een onwaarschijnlijke concurrent op de proef gesteld: de Mercedes-Benz Sprinter High Roof uit 2026 met vierwielaandrijving.
De uitdaging van schaal
Het testvoertuig, een tweezits 2500 bestelwagen, is in vrijwel alle opzichten een uitschieter. Omdat hij ruim drie meter hoog was, was het een logistieke uitdaging om hem in onze testgarage te krijgen. Onder het massieve frame zit een 2,0-liter turbodieselmotor die 211 pk en 332 Nm koppel produceert. Hoewel dat koppel essentieel is voor het verplaatsen van een zware lading, is het in de eerste plaats bedoeld om steile stadsstraten te bedwingen in plaats van bergpaden.
De RTI-score begrijpen
Het is belangrijk op te merken dat een hogere RTI-score altijd beter is. Een perfecte score van 1000 zou betekenen dat de banden van het voertuig nooit het contact met de grond verliezen, ongeacht de helling.
Twee sleutelfactoren beïnvloeden deze resultaten:
1. Veringsarticulatie: Hoe goed de wielen op en neer bewegen om contact te houden met oneffen oppervlakken.
2. Wielbasis: Een kortere wielbasis is een voordeel. Een voertuig met een korte wielbasis kan gemakkelijker over obstakels heen rijden, terwijl een voertuig met een lange wielbasis eerder “hoog in het midden” komt of de onderkant over het obstakel sleept.
De resultaten: een verrassende middenweg
De Sprinter kwam niet in de buurt van de top van ons klassement, dat wordt gedomineerd door toegewijde off-roaders zoals de Jeep Wrangler Rubicon (847) en de Ford Bronco Badlands (648).
De prestaties van de Sprinter onthullen echter iets interessants over zijn mechanische DNA. Ondanks dat het een commerciële bestelwagen was, boden het AWD-systeem en de vaste as achteraan meer mogelijkheden dan veel cross-overs met een “avontuurlijk thema”.
Hoe de Sprinter zich verhoudt:
* Overtroffen: De Sprinter versloeg verschillende voertuigen die op de markt werden gebracht vanwege hun robuustheid, waaronder de Ford Maverick Tremor, de Subaru Crosstrek Wilderness en zelfs de Porsche 911 Dakar.
* De score: Dankzij de lange wielbasis van 144 inch behaalde de Sprinter een bescheiden score van 202.
* De vergelijking: Hoewel hij achterbleef bij de zware spelers, klom hij verder de helling op dan de Maserati Grecale Trofeo en de Audi Q4 e-tron.
Waarom dit belangrijk is
De prestaties van de Sprinter benadrukken een gemeenschappelijke trend in de auto-industrie: het onderscheid tussen marketing en mechanica. Veel moderne SUV’s maken gebruik van plastic bekleding en ‘robuuste’ branding om off-road-bekwaamheid te impliceren, maar toch missen ze vaak de fundamentele veerweg om echt oneffen terrein aan te kunnen.
De Sprinter, gebouwd voor zwaar gebruik, beschikt over voldoende mechanische substantie om beter te presteren dan verschillende lifestyle-voertuigen, ook al is het geen rockcrawler. Het bewijst dat zelfs een enorme bestelwagen met een hoog dak zijn mannetje kan staan als het trottoir ophoudt, op voorwaarde dat de chauffeur bereid is om buiten de gebaande paden te gaan.
Conclusie: Hoewel de Mercedes Sprinter verre van een speciale offroad-machine is, zorgt zijn mechanische bruikbaarheid ervoor dat hij beter presteert dan veel crossover-modellen die op de markt worden gebracht voor ‘avontuur’, wat bewijst dat inhoud vaak zwaarder weegt dan styling op technisch terrein.
