додому Motoryzacja Ford Mustang SN95 1994: Jak Ford uratował samochód z kucykiem

Ford Mustang SN95 1994: Jak Ford uratował samochód z kucykiem

Ford Mustang z 1994 roku wszedł na rynek niosąc ze sobą ciężar oczekiwań fanów od dziesięcioleci. To samochód zbudowany na nostalgii, który zapowiada się na bezpośredniego następcę oryginalnego modelu. Kampanie marketingowe wykorzystały to dziedzictwo. Reklama przedstawiająca nowy, opływowy korpus i kultowy emblemat „65” po prostu oznajmiała: „Tak właśnie było”.

To prawie się nie wydarzyło.

Zagrożenie dla przetrwania Mustanga było realne. Ford poważnie rozważał wymianę swojego samochodu typu muscle car z napędem na tylne koła na Ford Probe. Probe to kompaktowy samochód z napędem na przednie koła, oparty na platformie Mazdy. To było ekonomiczne. Nowoczesny. Ale było też całkowicie niezgodne z podstawową tożsamością marki. Kiedy Ford zaproponował ten pomysł, natychmiast pojawił się sprzeciw. Fani Mustanga dali jasno do zrozumienia: chcą samochodu na kucyku, a nie japońskiego zamiennika.

Pod koniec lat 80. popyt na tradycyjne samochody na kucykach zaczął spadać. Kierownictwo Dearborn Forda zaczęło kwestionować potrzebę nowego Mustanga. Starsze modele sprzedawały się całkiem nieźle. Tymczasem Ford miał bardziej dochodowe możliwości w innych segmentach. SUV Explorer stał się źródłem ogromnych pieniędzy. Po co spieszyć się z opracowaniem niszowego produktu, gdy rynek się kurczy? Plan utknął w martwym punkcie. Projekt opóźnił się o dwa lata.

Potem zmienił się krajobraz rywalizacji. General Motors ogłosił plany zaprzestania produkcji Chevroleta Camaro i Pontiaca Firebirda z napędem na przednie koła. Zamiast tego w 1993 roku GM przeszedł na nową koncepcję napędu na tylne koła. Korporacyjna duma Detroit nie pozwoliła mu przegapić segmentu napędu na tylne koła. Przesłanie było jasne. Ford potrzebował odpowiedzi. Na początku 1989 roku oficjalnie rozpoczął się nowy program Mustanga.

Зміст

Toggle

Strategia Rozwoju SN95

Ta generacja, o kryptonimie SN95, od samego początku różniła się od poprzednich. Ford uprościł swoje procesy. „Podejście zespołowe” stało się standardem branżowym. Zespół projektowy miał małą i niezależną strukturę i pracował ponad normalnymi granicami międzywydziałowymi.

Kadra kierownicza była ze sobą ściśle powiązana. Za cały projekt odpowiadał Mike Zevalkin. Za strategię biznesową odpowiadał John Coletti. Projektem kierował Bud Magaldi. Za wystrój wnętrz odpowiadała Emeline King. Kurt Achenbach zarządzał operacjami inżynieryjnymi. John Bikanich zajmował się elektrowniami. Wszyscy podlegali bezpośrednio Willowi Boddy’emu, szefowi działu samochodów małych i średnich.

Innymi słowy, celem był nowy, ale tradycyjny Mustang.

Przed rozpoczęciem prac nad projektem zorganizowano seminarium konsumenckie. Ford nazywa te wydarzenia, nazwane na cześć marki samochodu, „badaniami galopu”. Tym razem opinie obecnych właścicieli miały wyjątkową wagę. Ich życzenia były takie same. Kupujący chcą nowoczesnego stylu z autentycznym charakterem. Chcą silnika V8, który jest niedrogi i łatwy w utrzymaniu. Napęd na tylne koła nie jest przedmiotem negocjacji. Cena podstawowa powinna być bardziej przystępna. Powinno być wystarczająco dużo opcji do wyboru.

Budżet tego ambitnego projektu był zadziwiająco niski. Całkowity koszt wyniósł 700 milionów dolarów. Na projektowanie i inżynierię zarezerwowano jedynie 200 milionów dolarów. Pamiętajcie, że Ford wydał 3 miliardy dolarów na rozwój Taurusa z 1986 roku, co stanowi rekord w branży. Ten samochód zmienił branżę. Zespół Bronco był zmuszony przeznaczyć część tych środków na stworzenie innowacyjnego logo.

Ograniczenia budżetowe uniemożliwiły Fordowi stworzenie zupełnie nowej platformy dla Mustanga z 1994 roku. Był to najnowszy członek linii nadwozi Foxa i niezgrabnie komponował się z nowszymi, bardziej nowoczesnymi konstrukcjami opracowanymi przez Forda w innych działach. Krążyły krótkie pogłoski, że samochód może być po prostu mniejszą wersją Thunderbirda z 1989 roku na platformie MN12. Ale ten pomysł nawet nie miał czasu ostygnąć. Termin był jeszcze krótszy: Ford dał swoim projektantom zaledwie 36 miesięcy na dokonanie przełomu.

Wobec braku nowego składu i niezwykle ograniczonego czasu proces stylizacji sprowadził się do zaciętej rywalizacji wewnętrznej. O ostateczny wygląd modelu z 1994 roku rywalizowały trzy różne projekty. Dla uproszczenia nazwano je na cześć ikon popkultury. Jeden otrzymał przydomek „Bruce Jenner”, drugi – „Rambo”. I wtedy wyłonił się zwycięzca. Projekt, który przetrwał siekierę i trafił na podłogę salonu, nazwano „Arnold Schwarzenegger”.

Nie chodziło tylko o estetykę. Chodziło o przetrwanie. Zwycięski projekt musiał wyglądać świeżo i nie wymagać ogromnych inwestycji w nowe narzędzia. Musiało to stanowić argument za Mustangiem na rynku, który przesuwał się w stronę crossoverów i mniejszych, wydajnych samochodów.

Anatomia projektu Mustanga z 1994 r

Projekt Arnolda zwyciężył, ponieważ znalazł pewną równowagę. Zachował esencję ciała Foxa, ale rozciągnął go na tyle, aby wyglądać nowocześnie. Kaptur stał się dłuższy. Linia dachu opadała bardziej agresywnie. Tył stał się szerszy i stabilniejszy. Samochód wyglądał, jakby pochodził z połowy lat 90-tych, a nie późnych 80-tych.

Pozostałe dwa projekty miały fatalne wady. Koncepcję Bruce’a Jennera uznano za zbyt konserwatywną. Nie zmienił sytuacji. Układ Rambo był zbyt agresywny, zbyt kanciasty. Wydawało się oderwane od dziedzictwa Mustanga. Złotym środkiem okazała się wersja z Arnoldem. Była muskularna, ale wyrafinowana. Przemówił do długoletnich fanów, nie zniechęcając nowych nabywców.

“Zwycięski projekt nie był najbardziej efektowny, ale za to najbardziej spójny. Szanował przeszłość, wskazując jednocześnie na przyszłość.”

Dlaczego Mustang z 1994 r. ma dziś znaczenie

Ford Mustang z 1994 r. często pozostaje w cieniu. Ludzie mówią o generacji SN-95 jako całości, ale transformacja naprawdę nabrała tempa w modelu z 1994 roku. Uratowała Mustanga przed starzeniem się. Udowodniono, że Ford może zaktualizować starą platformę, nie nadając jej wyglądu taniego.

Ta aktualizacja utrzymała kucyk przy życiu w krytycznym okresie. Sprzedaż pozostała silna. Tożsamość marki została zachowana. Bez tej konkretnej decyzji projektowej Mustang mógłby wyglądać na przestarzały przez kolejną dekadę. Albo, co gorsza, można go całkowicie zaprzestać. Ford podjął skalkulowane ryzyko. Zdecydowali się na projekt, który był znajomy, ale ewoluował. Ten zakład się opłacił.

Dziedzictwo w skrócie

Historia Mustanga jest długa. Obejmuje dziesięciolecia zmian inżynieryjnych, marketingowych i kulturowych. Od premiery w 1964 r. po styl New Edge z końca lat 90., każda iteracja pozostawiła swój ślad. Lata produkcji Foxa, zwłaszcza lata 1987-1993, były pełne udoskonaleń. Zadbali o to, aby samochód był odpowiedni. Potem przyszło przeprojektowanie w 1994 roku. To był punkt zwrotny. Wypełnił lukę pomiędzy

SN95 Mustang: prawie śmierć z powodu zbyt „czystego” projektu

Projekt Forda Mustanga z 1994 r. od początku borykał się z dwoma wrogami: napiętym budżetem i nieubłaganym czasem. Presja wywierana na zespoły projektowe wykracza poza tworzenie nowego samochodu. To próba przywrócenia wizerunku marki, która odeszła daleko od swoich korzeni. Kierownik projektu projektowego Bud Magaldi nie przebiera w słowach, mówiąc o wczesnych koncepcjach. Zostały odrzucone, ponieważ były „zbyt gładkie, zbyt schludne, zbyt ładne, zbyt przyjazne”. W świecie samochodów typu muscle car słowo „dobry” donikąd nie prowadzi.

Do jesieni 1990 roku zespół musiał przedstawić kierownictwu trzy ostateczne propozycje. To nie były tylko szkice. Byli to poważni pretendenci do platformy SN95. Wszystkie trzy samochody łączyło to samo DNA, świadomie oddając hołd przeszłości i starając się dorównać aerodynamiką lat 90-tych. Wszystkie miały osłonę chłodnicy z kultowym biegnącym koniem. Wszystkie posiadały imitacje bocznych wlotów powietrza umieszczonych przed tylnymi kołami. Wszyscy zastosowali kultowe trzyczęściowe tylne światła. Wszyscy podążali za klasycznym długim kapturem i krótkim ogonem o proporcjach samochodu kucyka.

Jednak pod marką retro nadwozia były zupełnie inne. Ford przyjął „elegancki” styl projektowania, kładąc nacisk na aerodynamikę i muskularną sylwetkę o lekko klinowym kształcie. Te trzy zdania są wariacjami na ten temat i charakteryzują się agresywnością, w jakiej zostały wyrażone.

Jedna koncepcja, znana wewnętrznie jako „Bruce Jenner”, jest najłagodniejsza z całej grupy. Projekt określa się jako „schludny” i „sportowy”, tworząc wyrafinowane i sportowe wrażenie. Zdaniem recenzenta brakuje mu jednak „zębów”. Wynik był niski, ponieważ wrażenia z jazdy były wciąż zbyt miękkie i brakowało mu mocy, jakiej kupujący oczekują od Mustanga.

Po drugiej stronie jest Rambo. To radykalna, przesadzona interpretacja, która idealnie pasuje do estetyki samochodów typu muscle car. Było szerokie, niskie i groźne. Większość ludzi, w tym członkowie zarządu, uważała, że ​​to za daleko. Wyglądał na wściekłego, niemal groteskowego.

Pozostaje opcja pośrednia. Koncepcja ta, nazywana „Arnoldem Schwarzeneggerem”, jest strzałem w dziesiątkę. Jest mniej powściągliwy niż Jenner i mniej pretensjonalny niż Rambo. Muskularny, ale zrównoważony. Nowoczesne, ale szanujące historię. Przed wprowadzeniem projektu do produkcji zespół dokonał jedynie drobnych poprawek, udoskonalając zwycięską koncepcję. W rezultacie powstał samochód, który wyglądał na szybki nawet na postoju. Było to konieczne dostosowanie się do marki, która prawie zatraciła swoją drogę.

Kompromis SN95

Zespół projektowy Forda Mustanga SN95 już na początku stanął przed dylematem. Podobnie jak w przypadku poprzedniego modelu z 1979 r., na krótkiej liście znalazło się tylko coupe typu notchback (z oddzielną tylną szybą). Biorąc pod uwagę tradycje marki, opcja kabrioletu nie podlegała negocjacjom. A co z hatchbackiem? Zanim zaczął się rozwój, stracił już na znaczeniu.

Pomimo historycznie wysokiej sprzedaży hatchbacków, inżynierowie i marketerzy odrzucili propozycję ich stworzenia. W oficjalnych wyjaśnieniach Forda powoływano się na integralność strukturalną. Duża tylna klapa sprawiła, że ​​sztywność stała się koszmarem dla inżynierów. Zgłoszono, że osiągnięcie akceptowalnej sztywności skrętnej bez nadmiernego zwiększania masy i kosztów było zbyt trudne.

Ale prawdziwy powód był prostszy. Amerykanie zajęli się już czymś innym.

W połowie lat 90. hatchback stał się produktem niszowym. Konsumenci chcieli tradycyjnego bagażnika. Dlatego SN95 poszedł na kompromis w kwestii zdefiniowania swojej sylwetki.

Dusza skośnego nadwozia w nadwoziu typu notchback

Najnowsze coupe zachowało tradycyjną pokrywę bagażnika. Jednak kontur dachu opowiada inną historię. Zaprojektowano go w stylu skośnym, co łagodzi surowość standardowego notchbacka.

Sylwetka ta przypomina półokrągły model fastback 2+2 z lat 1965-1966. To nie jest pełnoprawny fastback. To nie jest kwadrat. Jest to rozwiązanie tymczasowe. To kompromis, który ukrywa brak hatchbacka za warstwą stylizacji retro.

SN95 nie tylko zastąpił platformę Fox. Zdefiniował na nowo Mustanga na nową dekadę, równoważąc ograniczenia techniczne z preferencjami konsumentów.

Rezultatem jest samochód, który wygląda na szybszy niż w rzeczywistości. Opadająca do tyłu linia dachu optycznie wydłuża. Przyciąga wzrok. Dzięki temu kucyk wygląda bardziej agresywnie niż jego rzeczywiste wymiary.

Fordowi się to udało. Żadnych hatchbacków. Żadnych koszmarów z surowością. Tylko coupe było na sprzedaż.

Zespół wewnętrzny stanął przed trudnym zadaniem znalezienia równowagi. Musieli zachować klasyczną duszę Mustanga, jednocześnie uwzględniając trzydzieści lat rządowych przepisów bezpieczeństwa. Podwójne poduszki powietrzne. Belki zabezpieczające drzwi przed włamaniem. Nie chodziło już tylko o estetykę. Rezultatem jest tradycyjny układ kokpitu, ale z mocno wyprofilowaną tablicą przyrządów w stylu nowej podwójnej osłony. Płynie płynnie do drzwi. Był to subtelny hołd dla wcześniejszych modeli, ale projekt został stworzony z myślą o nowej erze bezpieczeństwa w razie wypadku.

Podczas tworzenia nadwozia modelu z 1994 roku inżynierowie rozwiązywali jeszcze trudniejszy problem. Musieli zaprojektować resztę samochodu i zmieścić wszystkie jego komponenty w nowej, bardziej kompaktowej obudowie. Stara platforma Fox to już przeszłość. To był czysty start dla podwozia o kryptonimie SN-95.

Platforma SN-95: Całkowite przeprojektowanie od podstaw

Ford Mustang z 1994 r. otrzymał nie tylko nową skórę. Ma nową strukturę władzy. Inżynierowie Forda musieli stworzyć projekt, który sprosta wymaganiom nowoczesnej jazdy, a jednocześnie będzie wystarczająco lekki, aby pojazd był zwinny. Poprzednia generacja służyła swojemu czasowi, ale na początku lat 90. dawała już o sobie znać. SN-95 nie był zmianą stylizacji. Była to całkowita przebudowa fundamentów Mustanga.

Cel był prosty: poprawić prowadzenie, zwiększyć sztywność i zastosować nowe systemy bezpieczeństwa bez zawyżania kosztów i masy samochodu. W rezultacie powstała konstrukcja nośna (unibody), która była sztywniejsza niż jej poprzedniczka. Ta szorstkość bezpośrednio wpłynęła na wrażenia z jazdy. Mniejsza elastyczność oznaczała dokładniejsze sprzężenie zwrotne układu kierowniczego. Większa stabilność przy dużych prędkościach. Samochód sprawiał wrażenie stabilnego i niezawodnego.

Zawieszenie i prowadzenie: znalezienie równowagi

Jedną z najczęstszych krytyki Mustanga opartego na Foxie było jego prowadzenie. To było pewne, ale na zmianę przechylało się jak łódź. Model z 1994 r. miał zaradzić tej sytuacji. Inżynierowie całkowicie przeprojektowali od podstaw geometrię zawieszenia. W przednim zawieszeniu zastosowano kolumny MacPhersona, które były wówczas standardem, ale zostały zmodyfikowane w celu lepszej kontroli kąta kół. Tylne zawieszenie zmieniono na belkę ciągłą z półrozsuwanymi wahaczami i drążkiem Panharda. Było to odejście od czterowahaczowej konstrukcji generacji Fox.

Dlaczego ta zmiana? Belka ciągła była prostsza, lżejsza i tańsza w produkcji. Wymagało to jednak starannego dostrojenia, aby wyeliminować niepożądane przechyły nadwozia i słabe kąty skrętu, które były plagą starszych Mustangów. Inżynierowie spędzili miesiące na dostrajaniu tulei, sprężyn i stabilizatorów. Rezultatem była komfortowa jazda na co dzień, ale stała się znacznie ostrzejsza na zakrętach. Nie był tak gotowy do jazdy na torze jak europejski samochód sportowy, ale stanowił ogromny postęp w porównaniu z poprzednią generacją.

“Podwozie SN-95 zostało zaprojektowane jako czyste płótno. Chcieliśmy, aby samochód sprawiał wrażenie żywego, połączonego z kierowcą i responsywnego.”

Zmodernizowano także układ kierowniczy. Wspomaganie kierownicy stało się standardem, ale przełożenia zostały dostrojone w celu zapewnienia szybszej reakcji. Zębatkę i zębnik zamontowano bezpośrednio na podłużnicach ramy, co zmniejszyło odkształcenia. Kierowcy od razu zauważyli różnicę. Kierownica stała się bardziej bezpośrednia. Mniej rozmyte. Więcej informacji z drogi.

Hamulce i przenoszenie mocy

Lepsze prowadzenie wymagało lepszej siły hamowania. Forda Mustanga z 1994 r

Podczas gdy zespół projektowy pracuje nad maską Forda Mustanga z 1994 r., za kulisami toczy się prawdziwa bitwa inżynieryjna. Cel wydawał się prosty na papierze, ale w praktyce był niezwykle trudny. Wyzwanie polegało na stworzeniu platformy, która nie zginałaby się jak tanie składane krzesło, a jednocześnie nie ważyła tony.

Wyniki są szokujące.

W porównaniu z poprzednią erą nadwozi typu notchback (chociaż technicznie rzecz biorąc, platforma SN95 była monocoque, stanowiła znaczny postęp w stosunku do wcześniejszej platformy Fox), nadwozie coupe SN95 zwiększyło sztywność zginania o 56%. Jest to odporność samochodu na skręcanie w płaszczyźnie poziomej. Sztywność skrętna (odporność na skręcanie boczne) wzrosła o 44%.

W przypadku kabrioletów liczby są jeszcze bardziej imponujące.

Zwykle po zdjęciu dachu samochód zamienia się w galaretę, więc inżynierowie kabrioletu zrobili coś niezwykłego. Sztywność zginania jest o 76% większa, a sztywność skrętna o 150%.

Jak to osiągnięto bez znaczącego wzrostu masy? Masa własna wzrosła tylko o 200 funtów w porównaniu z modelem z 1993 roku.

Projekt platformy Fox-4

Zespół nie tylko zgaduje. Oczywiście opiera się na modelowaniu komputerowym, ale opiera się także na dziesięcioleciach doświadczeń i wielu próbach i błędach. Doprowadziło to do szeregu zmian pod maską, które wyeliminowały piski i uderzenia oraz poprawiły bezpieczeństwo w razie wypadku.

Wśród konkretnych środków wzmacniających konstrukcję:

  • Progi dachowe zamknięte: Wymiana profili otwartych w celu zapobiegania osiadaniu i deformacjom dachu.
  • Wzmocnione progi nadwozia: Bezpośrednie wzmocnienie „kręgosłupa” nadwozia.
  • Odwrócona belka U: Mocne połączenie konstrukcyjne łączące słupki B i zabezpieczające kształt wnętrza.
  • 12 dodatkowych wzmocnień: Strategicznie rozmieszczone przekładki i wsporniki.

W kabriolecie pomiędzy nadkolami tylnych kół dodano belkę poprzeczną. Wzmocnienie podwozia w kształcie litery X jest przykręcone śrubami, aby zapobiec skręcaniu i kołysaniu. Ukośny wspornik GT coupe biegnie od przegrody komory silnika do przedniej kolumny amortyzatora.

Zmiany są na tyle zasadnicze, że Ford nie nazywa już platformy „Fox”. Został przemianowany na Fox-4. Liczba „4” oznacza rok 1994, rok modelowy, do którego odnoszą się te istotne ulepszenia.

Kierownik projektu Will Boddy otwarcie mówił o skali wykonanych prac. „To nie jest stara platforma” – powiedział. Z 1850 części 1330 zostało przeprojektowanych lub znacząco zmodyfikowanych.

Ford stworzył pełnowymiarowy model przekrojowy, aby pokazać sceptycznym dziennikarzom, że nie był to tylko marketingowy szum. Nowe części są pomalowane na inny kolor niż poprzednie białe części. Dowody wizualne trudno zignorować.

Paradoks zawieszenia

Oto sedno.

Podczas gdy Ford był zajęty usztywnianiem podwozia, geometria układu kierowniczego i zawieszenia pozostały praktycznie niezmienione od 1979 roku. Te same dźwignie. Taka sama sztywność sprężyn. Te same amortyzatory.

Jest to podejście konserwatywne. Tak, podwozie stało się sztywniejsze, ale sposób, w jaki samochód komunikuje się z drogą, nie zmienił się od piętnastu lat.

Aby zrozumieć, jak tak sztywne podwozie współdziała ze starym zawieszeniem i nowymi opcjami silnika, należy przyjrzeć się mechanice.

Zawieszenie i silnik Forda Mustanga z 1994 r

Model z 1994 roku był wyposażony w nowy silnik DOHC V8, ale układ zawieszenia pozostał taki sam jak w poprzedniku. Model podstawowy nadal posiadał układ kierowniczy z kulkami z recyrkulacją, podczas gdy model GT otrzymał układ kierowniczy z zębatką.

Gama silników rozpoczęła się od 4,0-litrowego Cologne V-6 o mocy 145 koni mechanicznych. Gładki i niezawodny, ale pozbawiony emocji. Sercem samochodu jest jednak nowy 5,0-litrowy silnik SOHC V-8. Zastąpił stary silnik popychaczowy 302 i wytwarzał 215 koni mechanicznych. Było czyściej, wydajniej i trochę szybciej.

Modele GT nadal posiadały silnik o pojemności 5,0 litrów, ale teraz z wtryskiem paliwa i nowym profilem wałka rozrządu. Kontrola? Jest bardziej zwinny niż wcześniej, głównie dzięki mniejszej elastyczności ciała. Jednak podstawowa mechanika nadal sięga końca lat 70-tych.

To samochód w punkcie zwrotnym swojej epoki. Za nowoczesnym, solidnym nadwoziem kryje się zawieszenie, które nie było ulepszane od dziesięciu lat.

Jeśli chcesz prześledzić, jak ta stagnacja ostatecznie doprowadziła do rewolucji w New Edge lub jak na platformie Fox po raz pierwszy narodziła się legenda samochodu-kucyka, mamy jeszcze głębsze archiwum do przeszukania. Historia Mustanga to coś więcej niż tylko nowa, błyszcząca stal. To jest walka

W Fordzie Mustangu SN95 z 1994 r. nie zmieniono całkowicie układu podwozia. Ford zachował podstawową architekturę zawieszenia stosowaną na platformie Fox od 1979 roku, w tym tylne zawieszenie Quadra-Shock. Jednak ciało stało się sztywniejsze. Ta sztywność pozwoliła inżynierom zmiękczyć sprężyny i amortyzatory bez poświęcania obsługi. Rezultatem jest zaskakująco komfortowa jazda dla codziennych kierowców, którzy nie chcą szczękać zębami na każdej dziurze.

Geometria i tor

Zmiany te nie zostały wprowadzone tylko ze względu na wygodę. Ford przesunął przednią poprzeczkę i wydłużył dolne wahacze. To strojenie poprawiło kinematykę zawieszenia i wydłużyło rozstaw osi o 0,75 cala, zwiększając go do 100,3 cala. Ulepszona geometria oznacza, że ​​opony pozostają stabilnie osadzone podczas ostrych skrętów.

Zwiększenie kąta nachylenia głównej osi obrotu z 1,5 do 4 stopni zwiększyło stabilność kierunkową. Wyższy kąt natarcia pomaga w prowadzeniu pojazdu prosto i umożliwia automatyczne centrowanie kierownicy po zakręcie.

Aby jeszcze bardziej ustabilizować samochód, Ford poszerzył rozstaw kół na obu osiach. Różnica jest zauważalna. Model podstawowy ma 3,7-calowy wzrost przedniego rozstawu kół. Wersja GT ma 1,9-calowy wzrost rozstawu kół. Dodatkowa szerokość nieznacznie obniżyła środek ciężkości i zapewniła lepszą przyczepność pod obciążeniem bocznym.

Redukcja masy ciała nadal była priorytetem. Zmieniono stabilizatory z jednoczęściowych na rurowe. Zmniejszyło to masę nieresorowaną, jednocześnie umożliwiając zastosowanie stabilizatorów o większej średnicy w celu utrzymania sztywności. Podstawowy model posiada przedni stabilizator o średnicy 27 mm oraz tylny stabilizator o średnicy 21 mm. Wersje GT wymagały większego oporu przechyłu nadwozia, dlatego wyposażono je w stabilizatory o średnicy 30 mm z przodu i 24 mm z tyłu.

Wymiary i aerodynamika

Zwiększono całkowity rozmiar samochodu. SN95 ma 181,5 cala długości, 71,8 cala szerokości i 52,9 cala wysokości. Liczby te reprezentują niewielkie przyrosty, ale w segmencie samochodów, w którym liczy się każdy centymetr przestrzeni wewnętrznej, mają one znaczenie.

Design to nie tylko kwestia estetyki. Kąt przedniej szyby stał się bardziej stromy – 60 stopni w porównaniu do poprzednich generacji. Ta zmiana zwiększyła wydajność aerodynamiczną. Ford podaje współczynnik oporu powietrza na poziomie 0,34 dla modelu podstawowego i 0,36 dla wersji GT. Liczby te mogą wydawać się małe, ale bezpośrednio wpływają na zużycie paliwa przy dużych prędkościach i zmniejszają hałas powodowany przez wiatr podczas jazdy po autostradzie.

Pojazdy szynowe i akcesoria do opon

W połowie lat 90. zaczął się trend

Układ hamulcowy w końcu dogonił resztę samochodu. Hamulce wielotarczowe stały się standardem, uwalniając model od reputacji związanej z hamulcami bębnowymi poprzedniej generacji. Przednie wentylowane tarcze hamulcowe mają średnicę 10,9 cala. Tylne koła pełne mają średnicę 10,5 cala. Jest to ogromny krok naprzód pod względem masy i rozpraszania ciepła.

Zmianie uległo także okucie pod pedałami. Ford zainstalował większy wzmacniacz siły hamowania, aby zapewnić bardziej spójne hamowanie. Klocki hamulcowe zostały wymienione na mieszankę niezawierającą azbestu, co jest ważne zarówno dla zdrowia, jak i wydajności. Jeśli potrzebujesz dodatkowego ubezpieczenia na wypadek zablokowania kół, na liście opcji znajduje się układ przeciwblokujący Bosch (ABS). To nie tylko dekoracja. Jest to funkcjonalna konstrukcja przeznaczona dla cięższych i szybszych samochodów.

Silnik Forda Mustanga z 1994 r

Pod maską modelu podstawowego wprowadzono kilka ciekawych ulepszeń w układzie napędowym. Starzejący się czterocylindrowy silnik, który zrujnował reputację Mustanga, wreszcie zniknął. Zastąpił go 3,8-litrowy silnik V6.

Nie jest to nowy silnik zaprojektowany od podstaw specjalnie dla małego Mustanga. Jest to silnik V6 z zaworem górnozaworowym (OHV), który można było zobaczyć wcześniej w Mustangu z 1986 roku. Nie należy jednak mylić zaznajomienia ze stagnacją. Silnik ten zawiera szereg ulepszeń opracowanych dla Taurusa i innych nowych platform Dearborn.

Rezultatem był znaczny skok mocy. Moc wzrosła do 145 koni mechanicznych. To o 38% więcej niż w przypadku starego czterocylindrowego silnika. Wzrost momentu obrotowego był jeszcze bardziej dramatyczny i wyniósł 215 funtów na stopę, co stanowi wzrost o 59%.

3,8-litrowy silnik V6 nie jest nowy, ale został znacznie unowocześniony, aby zapewnić o 38% większą moc i 59% większy moment obrotowy w porównaniu z poprzednim modelem.

Dlaczego to jest ważne? Faktem jest, że platforma SN-95 stała się cięższa. Stary czterocylindrowy silnik miał problemy z poruszaniem ciężkim nadwoziem. Nowy silnik V6 zapewnił niezbędny ciąg i sprawił, że samochód znów poczuł się jak Mustang. Nie był egzotyczny. Nie jest tak imponujący jak V8. Jednak był kompetentny. Po raz pierwszy od lat ten silnik wystarczył, aby udowodnić wartość Mustanga.

Krzywa momentu obrotowego jest płaska. Przyczepność jest dostępna przy niższych obrotach. Jest to cecha silnika V6. Tu nie chodzi o krzyczącą moc przy wysokich obrotach. Ważne jest użyteczne przyspieszenie. Najlepiej sprzedającym się modelem stał się 3,8-litrowy silnik V6. Dzięki temu samochody stały się tańsze i łatwiejsze w prowadzeniu.

Niektórzy puryści chichotali. Chcieli Coyote na długo przed jego premierą. Chcieli SVT Cobra. Ale model podstawowy musi się sprzedać. Właśnie to zrobił 3,8-litrowy silnik V6. Połączył starą platformę Fox i platformę nowej generacji. Było to rozwiązanie tymczasowe i konieczne.

Skok mocy, wzrost cen

Pod maską stary 5,0-litrowy silnik V8 to coś więcej niż tylko dopracowanie. Został fizycznie zmodyfikowany, aby pasował do nowego, dolnego profilu maski. Rozwiązanie? Kolektor dolotowy o dużej prędkości, który nie ogranicza mocy. Tłoki aluminiowe zastępują cięższe tłoki żeliwne, a Ford korzysta z najnowszego elektronicznego sterownika silnika EEC-V. Wynik? Wzrost mocy o 10 koni mechanicznych zwiększa moc wersji GT do 215 KM. Moment obrotowy wzrasta do 285 Nm. To dokładnie taki sam moment obrotowy jak Ford Mustang Cobra z 1993 roku.

Obydwa silniki (tak, podstawowy czterocylindrowy pozostaje w gamie) są wyposażone w pięciobiegową manualną lub opcjonalną czterobiegową automatyczną skrzynię biegów. To nie było byle jakie pudełko; nowy AOD-E wykorzystuje elektroniczną kontrolę biegów w celu zapewnienia bardziej precyzyjnej zmiany biegów.

Pomimo ulepszeń mechanicznych Mustang z 1994 r. stanął w obliczu znacznego wzrostu cen. Krytycy nie przyjęli tego dobrze. Uważali, że mimo szokującej ceny samochód jest zbyt podobny do ubiegłorocznego modelu i nie reprezentuje prawdziwej ewolucji. Poniżej informacja o zmianach jakie zaszły w portfelu.

Cena Forda Mustanga z 1994 r

Oznaczenie było prawdziwe. Zmiany mechaniczne były subtelne, ale koszt zakupu samochodu w salonie znacznie wzrósł. Na to poszły pieniądze za rok modelowy 1994.

  • Model podstawowy (4-cylindrowy): Ceny początkowo były wyższe niż w roku poprzednim, co odzwierciedlało przejście na komponenty elektroniczne i ulepszone standardy produkcji.
  • GT Coupe: Premia za zwiększenie mocy V-8 była znacząca. Kupujący zapłacili za dodatkowe 10 koni mechanicznych i zaktualizowany sterownik EEC-V, ale wielu uważało, że wzrost wydajności w porównaniu z modelem z 1993 r. nie był wart swojej ceny.
  • Kabriolet: Cena wersji kabrioletu wzrosła podobnie, a opcjonalna automatyczna skrzynia biegów AOD-E zwiększyła i tak już podwyższoną cenę podstawową.

Krytycy zwracają uwagę, że dodatkowe pieniądze wiążą się z lepszą elektroniką i nieco lżejszymi tłokami. Dusza samochodu pozostaje ta sama. Czy warto? To zależy od tego, czy cenisz nowy prześwit maski i elektroniczną precyzję nad łatwiejszą i tańszą jazdą.

Dziedzictwo Mustanga trwa

Jeśli chcesz głębiej zagłębić się w historię tej klasy samochodów, historia nie kończy się na roku 1994.

  • Historia pochodzenia: Jak działa Ford Mustang od jego wprowadzenia na rynek na początku lat 60. XX wieku do dnia dzisiejszego, opowiada historię amerykańskiej legendy.

Najpopularniejszy samochód sportowy.
Era Fox Body: Zmiana stylu z 1987 roku tchnęła nowe życie w pokolenie Fox, które przetrwało do wczesnych lat 90-tych.

Pełny harmonogram można znaleźć w artykule Ford Mustang 1987-1993.
* Rewolucja New Edge: W 1999 roku Ford unowocześnił klasę samochodów, wprowadzając radykalną stylistykę i większą moc.

Sprawdź Ford Mustang 1999-2004 i najszybsze, najlepiej prowadzące się wersje dostępne obecnie.
* Ford Muscle Cars: W złotej erze samochodów typu muscle car głównymi konkurentami były wyczynowe modele Forda. Profile, zdjęcia i specyfikacje tych potężnych maszyn są dostępne dla tych, którzy chcą

Cena aktualizacji

Ford Mustang z 1994 r. był czymś więcej niż tylko aktualizacją. Było to poważne przeprojektowanie, które odzwierciedlało zmiany, które Ford wprowadził już do swoich rodzinnych sedanów. Jednak po latach milczenia i spekulacji niektórzy krytycy tego nie kupili. Argumentowali, że nazwanie tego modelu „zupełnie nowym” jest przesadą.

Ford miał ochronę.

Najpierw wskazali na sprzęt. Wiele szczegółów było nowych, wiele zostało zmienionych. Nie była to czysta karta, ale nie był to też stary samochód. Will Boddy, który nadzorował projekt, ujął to bardzo dosadnie. Całkowity remont spowodowałby wzrost cen. Nie każdego było stać na taki skok.

„Kiedy rozmawialiśmy z właścicielami Mustanga, powtarzali: «Co możesz zrobić, aby był on przystępny cenowo i zapewniał nam wartość?». Wysłuchaliśmy ich.”

Argument Boddy’ego miał sens. Ale czy zdaje egzamin na cenę naklejki?

Niektórzy nabywcy prawdopodobnie nadal doświadczali szoku cenowego. Matematyka nie kłamie.

Cena podstawowego coupe wzrosła z 10 810 dolarów do 13 365 dolarów. Jest to znaczny wzrost. Ale za dodatkowe pieniądze kupujący otrzymał coś więcej niż tylko metal i plastik. Podstawowy model wreszcie otrzymuje mocniejszy silnik. Hamulce stały się znacznie lepsze. Dwie poduszki powietrzne stały się standardem. Odchylana kolumna kierownicy i elektrycznie sterowany w czterech kierunkach fotel kierowcy, które wcześniej były opcjonalne, są teraz dostępne. To uczciwy kompromis w zakresie bezpieczeństwa i wygody.

Podobną historię opowiedziało coupe GT.

Jego cena wywoławcza wyniosła 17 280 dolarów, w porównaniu z 15 850 dolarów w zeszłym roku. Cena ponownie wzrosła. Ale specyfikacje stały się „cięższe”. Otrzymujesz te same ulepszenia co model podstawowy, a także większe koła i opony. Światła przeciwmgielne stały się standardem. Tylny spoiler jest taki sam. W zestawie fotele sportowe. Kierownica pokryta jest skórą. Wydawało się, że GT w końcu dogonił swoje dziedzictwo w zakresie wydajności.

Kabriolety to segment wymagający.

Podstawowy kabriolet wydawał się rozsądną propozycją. Cena pozostała prawie niezmieniona i wyniosła 20 160 dolarów. Ale wersja GT kabrioletu kosztowała 21 970 dolarów. Jest to rozsądna premia za wrażenie otwartego nieba, ale nadal wymaga głębszego portfela.

Ford szedł po cienkiej linii. Chcieli zmodernizować samochód, nie denerwując swoich głównych klientów. Udało im się dodać wartość. Ale podnieśli też barierę wejścia. Mustang z 1994 r. był najlepszym samochodem. Udowodnienie tego będzie po prostu droższe.

Rok modelowy 1994 był zdecydowanym, choć niewielkim kamieniem milowym w produkcji. Po raz pierwszy od 1973 roku Ford nie zamawiał miękkich dachów od zewnętrznych producentów, ale produkował je we własnym zakresie, tuż obok coupe na linii montażowej. Chowany twardy dach nadal był wyposażony w tylną szybę w wyposażeniu standardowym, a także podgrzewaną szybę zapewniającą dobrą widoczność.

Rozmawiano także o historii. Ford ogłosił zdejmowany twardy dach (hardtop liftoff), mocno inspirowany samochodem koncepcyjnym Mustang II z 1963 r. i zdejmowanym dachem Corvette. Logika była rozsądna: wyglądał jak stały, stalowy dach coupe, ale można go było zdjąć. W praktyce okazało się to trudne. Ważąc 80 funtów, wyraźnie nie nadawał się do montażu przez jedną osobę. Było nieporęczne i niewygodne.

Usterki produkcyjne opóźniły produkcję, a opcja pojawiła się dopiero w roku modelowym 1995. Do tego czasu nowość już się wyczerpała. Wydawało się, że kupujący stracili zainteresowanie twardym dachem, którego użycie wymagało zbyt dużego wysiłku. Opcja została po cichu anulowana po zaledwie 499 instalacjach. Dobry pomysł, źle zrealizowany w niewłaściwym czasie.

Dlaczego eksperci wątpili w Mustanga z 94 r

Komentarze ekspertów motoryzacyjnych były ostre. Linia nie miała zasilania. Brakowało mu prawdziwej innowacji. Stylistyka była znajoma, podwozie przestarzałe, a parametry osiągów rozczarowały recenzentów.

Dlaczego to miało znaczenie? Ponieważ platforma Fox-body pokazała swój wiek. Choć od debiutu w 1979 roku był on udoskonalany, przepaść pomiędzy Mustangiem a konkurencją znacznie się powiększyła. Entuzjaści chcieli większej mocy. Chcieli ściślejszej kontroli. Mustang z 1994 r. nie oferował żadnego z nich.

Kontekst starszego typu

Aby zrozumieć, dlaczego Mustang z 1994 r. wydawał się rokiem przejściowym, należy spojrzeć na oś czasu. W 1987 roku generacja Foxa przeszła znaczącą zmianę stylizacji, a udoskonalenia kontynuowano na początku lat dziewięćdziesiątych. To był koniec epoki dla tego szczególnego stylu nadwozia. Ford przygotowywał się na zmianę, ale model z 1994 roku znalazł się w niezręcznej sytuacji pomiędzy starym a nowym.

Linia samochodów kucyków ewoluowała. Oryginalna legenda rozpoczęła się na początku lat 60. XX wieku, definiując segment. Korpus Foxa utrzymywał go przy życiu w latach 80. i na początku 90. Następnie w 1999 roku pojawiła się stylizacja „New Edge”, która przyniosła większą moc i ostrzejsze linie. Mustang z 1994 r. był mostem, ale chwiejnym mostem.

Co powiedzieli recenzenci

Krytycy zwracali uwagę na brak opcji silnika, które mogłyby naprawdę konkurować. V6 nadawało się do codziennej jazdy, ale było nudne. Silnik V8, choć niezawodny, wydawał się słabszy w porównaniu z konkurentami, takimi jak Camaro Z28. Sterowanie było stabilne, ale nudne.

„To był kompetentny samochód, ale nie rozpalił pasji”.

Recenzenci zauważyli, że Ford wydawał się czekać na następną generację. Polerowali platformę, która powinna już zostać wycofana. W rezultacie powstał samochód, który przypadł do gustu masom, które po prostu chciały taniego, niezawodnego samochodu sportowego, ale jednocześnie wyobcowały entuzjastów, pragnących emocjonujących wrażeń z jazdy.

Awaria zdejmowanego twardego dachu uwydatniła tę lukę. Ford próbował dodać wartość tam, gdzie nie była ona potrzebna, ignorując podstawowe luki w wydajności. Kupujący nie

Premiera Forda Mustanga z 1994 r. powinna być triumfem. Zamiast tego zakończyło się oszałamiającą porażką. Zarówno miłośnicy motoryzacji, jak i dziennikarze mieli trudności z pogodzeniem znaczących ulepszeń mechanicznych Mustanga ze stagnacją na hamowni. Liczby na pierwszych stronach przedstawiają ponury obraz dla purystów osiągów: silnik V-8 modelu GT wytwarzał 215 koni mechanicznych, czyli zaskakujące 60 KM w porównaniu z nowym, bardziej agresywnym Chevroletem Camaro Z28 i Pontiakiem Firebird Trans Am o mocy 275 KM.

To było jak zniewaga. Zawodnicy byli świezi, agresywni i szybcy. Mustang sprawiał wrażenie samochodu, który płynął z prądem, opierając się na wcześniejszych osiągnięciach.

Kontrola rzeczywistości

Krytycy ostro zareagowali na brak prądu. Ale kiedy faktycznie włożyłeś kluczyk do stacyjki, narracja nieco się zmieniła. Samochód i Kierowca przyznali się do tego zamieszania. Zauważyli, że choć surowa moc może kwestionować lojalność zagorzałych fanów Mustanga, samochód oferuje coś innego: integralność strukturalną i skuteczność hamowania.

Ulepszenia podwozia były rzeczywiste. Hamulce stały się ostrzejsze. Konstrukcja nadwozia jest sztywniejsza. To nudne cechy, które nie sprawiają, że trafia się na okładki magazynów, ale sprawiają, że samochód prowadzi się lepiej.

Dowodem był dystans ćwierć mili. Pięciobiegowy silnik V8 Car and Driver przyspiesza od 0 do 60 mil na godzinę w 6,1 sekundy. Pokonała ćwierć mili na stojąco w 14,9 sekundy przy prędkości 93 mil na godzinę. Należy pamiętać, że silnik ten był już w trzeciej dekadzie produkcji. Był stary. Był zmęczony. A mimo to zapewniał imponującą wydajność za rozsądną cenę.

Wersja automatyczna również nie pozostaje w tyle. Poradnik konsumencki odnotował przyspieszenie automatu do 60 mil na godzinę w 7,4 sekundy. W żadnym wypadku nie jest tak źle. Jednak liczby na papierze rzadko oddają pełny obraz charakteru samochodu.

Filozofia „subtelności”

Road & Track nie przebierał w słowach na temat luki w mocy. „Różnica 60 koni mechanicznych to duża moc” – napisali. To było proste stwierdzenie faktu. Z tabelami nie można dyskutować.

Odpowiedzią Forda nie były przeprosiny. To był zwrot. Firma argumentowała, że ​​Mustang nie został zaprojektowany do wygrywania wyścigów dragsterów z najnowszymi samochodami typu muscle car GM. Priorytetem nie była przyczepność bezpośrednia. To była ogólna subtelność kontroli.

To rozróżnienie ma znaczenie. Camaro i Trans Am zostały zbudowane do jazdy na prostych. Były to prymitywne narzędzia przyspieszania. Mustang, nawet w swojej najsłabszej wersji, starał się być kierowcą do codziennego użytku, który poradziłby sobie również na krętej górskiej drodze. Bardziej cenił równowagę niż brutalną siłę.

Czy to był uczciwy układ? Dla niektórych absolutnie nie. Różnica 60 sił to luka, a nie krok. Ale dla innych lepsze prowadzenie i hamowanie sprawiły, że Mustang był pełniejszym pakietem, nawet jeśli nie spełniał oczekiwań. Ford zakłada, że ​​kupujący chcą samochodu, z którym będą mogli żyć, a nie tylko samochodu, który może ich przestraszyć. Rynek zadecyduje, czy ten zakład się opłacił.

Dolny pasek odkupienia

Wewnętrzna rzeczywistość jest brutalna. Kilku członków zespołu przyznało, że głównym wyzwaniem nie było wynalezienie koła na nowo, ale zadowolenie 6,1 miliona wiernych fanów, którzy kupili Mustangi od pierwszego dnia. Naszą misją jest spełnianie wymagań tej szerokiej i głęboko zakorzenionej rzeszy fanów. Oznacza to oczywiście duży popyt na nowy model, ale pokazuje też, że inżynierowie nie postawili sobie zbyt wysokiego progu. Ich celem jest zadowolenie lojalnych klientów, niekoniecznie zdenerwowanie branży motoryzacyjnej.

Motor Trend uchwycił to uczucie z brutalną szczerością. „Fani Mustanga od dawna nie mieli nowej platformy” – piszą. „Przyjmą prawie wszystko, pod warunkiem, że dotyczy to chromowanego konia”.

Niesamowity triumf

Zaakceptowali to w sposób naturalny. Robili to z zapałem. Dlaczego nie? Rzeczywiście pomogli to zaprojektować. Po wielu latach oczekiwania przywrócono połączenie pomiędzy właścicielem a samochodem. Kiedy opadł kurz, redaktorzy Motor Trend przyjrzeli się sytuacji konkurencyjnej i wybrali Forda Mustanga na Samochód Roku 1994.

Powód jest prosty. Napisali: „Mustang po raz kolejny jest pożądanym samochodem… Rozważyliśmy postęp technologiczny, wartość i osiągi zarówno z punktu widzenia branży, jak i konsumentów, aby wybrać najlepszy samochód roku 1994”. Ford Mustang jest właśnie takim samochodem.”

Nagroda Samochodu Roku przyznana przez Motor Trend dla Forda to coś więcej niż tylko trofeum. To ona była iskrą, która rozpaliła obchody 30-lecia Mustanga. Uroczystości rozpoczęły się w niedzielę 17 kwietnia 1994 r. masowymi przyjęciami odbywającymi się w całym kraju.

Przy wsparciu Mustang Club of America na torze Charlotte Motor Speedway odbyło się wydarzenie na dużą skalę. Tłum był duży. Podwórze było zapełnione samochodami. Podobnie jak Prezydent Stanów Zjednoczonych.

Prezydent Bill Clinton przybył swoim kabrioletem Fordem Mustangiem z 1967 r. To był codzienny kierowca, a nie nowy samochód pokazowy. Jego obecność podkreśliła, jak głęboko zakorzenione są samochody na kucykach w amerykańskiej kulturze w połowie lat 90.

Zgromadzenie Narodowe

Obchody nie ograniczały się tylko do wschodniego wybrzeża. W sześciodniowym rajdzie Mustang Across America wzięło udział 200 samochodów. Samochody przyjechały aż z Sacramento w Kalifornii.

Tymczasem w Los Angeles pokaz Fabulous Fords Forever stał się miejscem spotkań kolejnej grupy uczestników. Podczas międzynarodowego obławy na Mustanga 16 samochodów przekroczyło Ocean Atlantycki. Uczestnicy pochodzili z trzech krajów europejskich, co udowadniało ówczesny światowy wpływ Mustanga.

Reputacja pojazdu eskortującego

Ford zainspirował się w 1964 roku. Udało mu się wypromować Mustanga jako oficjalny samochód eskortujący wyścig Indianapolis 500. Było to strategiczne posunięcie, mające na celu wzmocnienie wyścigowych korzeni modelu.

Aby osiągnąć ten cel, zatrudniono eksperta ds. produkcji silników Jacka Loscha. Miał trzy specjalne kabriolety Cobra przygotowane na weekend z okazji Dnia Pamięci. Samochody te były przeznaczone do użytku na torze przez znanych kierowców.

Własnym pojazdem eskortującym firmę osobiście kierował dyrektor generalny Forda Alex Trottman. Pozostałą dwójką jeździli legendarni kierowcy Panel Jones i EJ Foyt. Był to debiutancki model z 1994 roku o wysokich osiągach.

Narodziny Cobry SN95

Była to pierwsza publiczna prezentacja Cobry w 1994 roku. Linia produkcyjna została jednak uruchomiona w lutym. Zawsze było to częścią ogólnego planu platformy SN95.

Ford Mustang Cobra z 1994 r. pojawił się jako wyjątkowa bestia. Został wyprodukowany przez zespół pojazdów specjalnych (SVT). Z samochodu usunięto elementy zapewniające komfort i dodano części zorientowane na prędkość. Rezultatem jest samochód o unikalnym designie i poważnych osiągach.

Różni się od standardowych modeli V6 i GT. To odpowiedź Forda dla entuzjastów poszukujących mocy bez ciężkości platformy Fox. Podczas gdy platforma SN95 zapewniła nowoczesną podstawę, Cobra wniosła agresywność w starym stylu do segmentu samochodów na kucykach.

Dla tych, którzy zagłębiają się w historię Mustanga, era SN95 często pozostaje w cieniu. Jednak Cobra z 1994 roku była punktem zwrotnym. Pokazało, że nowa generacja jest w stanie poradzić sobie z poważną mocą. Położył podwaliny pod samochody o wysokich osiągach końca lat 90-tych.

Szczegóły tego modelu są złożone. Zespół SVT dostroił zawieszenie, poprawił hamulce i

Cicha rewolucja SVT Cobra

Ford Mustang Cobra z 1994 r. nie tylko kontynuuje dziedzictwo Forda Mustanga Cobra z 1993 r. Został opracowany pod ścisłym nadzorem zespołu pojazdów specjalnych Forda (SVT). To nie jest całkowita przebudowa, ale starannie zaplanowany rozwój. Zmiany wizualne są oczywiste, ale dyskretne. Unikalny pas przedni, który zastępuje przód standardowego GT, jest połączony z tylnym spojlerem, który subtelnie nawiązuje do sportowych osiągów. Koła to 17-calowe, pięcioramienne felgi aluminiowe z oponami P245/45ZR Eagle GS-C, które wyglądają bardziej na wyścigi niż na pojazdy uliczne.

Wiesz, że patrzysz na Cobrę, kiedy zauważasz subtelny chromowany znaczek węża na każdym przednim błotniku. Wewnątrz kabinę zmieniono z użytkowych tworzyw sztucznych na skórzane powierzchnie. Tablica przyrządów ma stylową białą tarczę, a prędkościomierz wskazuje prędkość maksymalną 260 mil na godzinę. To liczba, której nigdy nie zobaczysz w ruchu ulicznym, ale pokazuje zamiar.

Aktualizacje podwozia i hamulców

Podwozie pod samochodem to nadal przede wszystkim podwozie Mustanga GT. SVT organizuje to w sposób, który nazywamy „kontrolowaną zgodnością”. Innymi słowy, poświęcić ostrość kierowania, której wymagali entuzjaści.

Jednak prawdziwe ulepszenie znajduje się pod pedałami. Hamulce przeciwblokujące stały się standardowym wyposażeniem, co stanowiło znaczące ulepszenie dla samochodu Pona. Znacznie większa tarcza hamulcowa poprawia skuteczność hamowania. Dostępna jest nowa konstrukcja dwutłokowa z 13-calowym wirnikiem z przodu i 10,5-calowymi tarczami z tyłu. Jest to trwała konstrukcja zaprojektowana tak, aby wytrzymać siły dociskające ją do asfaltu.

5,0-litrowy silnik V-8: więcej technologii, marginalne ulepszenia

Inżynierowie Forda pracowali nad 5,0-litrowym silnikiem V-8. Zainstalowali większe zawory, aby poprawić oddychanie. Kolektor wydechowy został zastąpiony zespołem wysokoprzepływowym. Aby zmniejszyć tarcie, stosuje się popychacze z wahaczami rolkowymi wykonanymi z aluminium. Napęd akcesoriów został przeprojektowany w celu zmniejszenia oporu, a koło zamachowe zostało lżejsze, aby przyspieszyć obroty silnika.

To całkowita zmiana inżynierii. Ale jaki jest wynik? Pięć dodatkowych koni mechanicznych.

Całkowita moc wynosi 240 koni mechanicznych. Dziennikarze motoryzacyjni niekoniecznie wspierali tę decyzję. Westchnęli. Na rynku, na którym konkurenci wkładają wiele wysiłku, moc 240 koni mechanicznych wydawała się powolna. Cobra w dalszym ciągu wyraźnie pozostaje w tyle za konkurencją, gdyż jest o 35 koni mechanicznych mocniejsza od standardowego Chevroleta Camaro Z28.

Dane dotyczące wydajności i cena

Cobra zmniejszyła różnicę w stosunku do GM, ale jej nie zamknęła. Samochód i kierowca testowali osiągi pięciobiegowego coupe. W rezultacie przyspieszenie od 0 do 60 mil na godzinę wynosi 5,9 sekundy. Czas na ćwierć mili wyniósł 14,7 sekundy przy prędkości 96 mil na godzinę. Obie wartości są o pół sekundy wolniejsze od Z28.

„Cobra to prawdopodobnie najpotężniejszy Mustang na rynku… i najdroższy, kosztuje 21 240 dolarów za coupe i 24 010 dolarów za kabriolet”.

W tym przedziale cenowym atrakcyjność jest ograniczona. Car and Driver doszedł do wniosku, że chociaż entuzjaści Mustanga będą zachwyceni, wątpliwe jest, czy „nowe pokolenie” klientów zapełni około 7.

V-6 モデルは引き続きGTモデルを上回っていますが,高性能コブラクーペの生産は当初予想より約1.0 00台増え、総生産台数は5,009台となった。 1,000 台に厳しく制限されていました。

これらのコンバーチブルは基500ペースカーのレプリカです。 リオレッド 。唯一のピースStrona głównaバーでし。

1995, 1995と永続的な魅力に積極的に反応しました。

1995

定は、よく考えられたものでした。 Strona główna strona内側のサドルレザー のインテリアは、車のパフォーマンスの系譜を際立たせるはっきりとしたコントラストを生み出しています。

Strona główna ???に貢献している可能性があります。実際のペースカーとは一線を画し性は驚くべきものです。

1995年モデルが重要な理由

大きな変更がなかったにもかかわ売は増加しました。これは、購入者が革改善を求めていることを示唆しています。フォックスボディのアーキテクチャは熟し初期のバージョンよりも優れたハンドリングと信頼性を提供しています。愛好家は、現状を維持するためにアップデートが施された実証済みのプラットフォームの価値を理解しています。

1995役を果たしました。それは馴染みのあるプロStrona główna Strona główna

要な複数の世代にわたっています。1960年代のオリジナ1987 Strona główna 1999撃的な外観と改善されたパフ各反復は前回のものを基盤とStrona główna

特別な生産台数と独自のペースカーレプリカにより、199 5 年コブラはシリーズの中で狭いが重要な期におけるフ??? ? ? Dom ?

Dom strona持されるかは、まだ見えていません。1995年マスタング、特にコブラバージョ味深い交Homeプレミアムを要求するゎ種類の魅力を提供します。それは、当時の自動車文化???

?

Kluczowe funkcje Phantom GTS i SVO

Liczby sprzedaży Mustanga z 1995 r. opowiadają prostą historię. Pomiędzy standardowym GT a Cobrą sprzedano 185 986 samochodów. Sprzedaż utrzymała się na wysokim poziomie pomimo wprowadzenia przez Forda kilku zmian konstrukcyjnych. Zwycięstwo nie zależy tylko od mocy i krzywych mocy. Wszystko się ułożyło. Poradnik konsumencki i inne publikacje zauważają, że jakość wykonania w końcu dorównała jakości plakietki. Szczelina między płytami stała się węższa. Prowadzenie samochodu jest pewne, a nie nierówne. Kierowca to czuje. Kupujący zauważyli.

Następny jest model ducha. GTS. Ford wprowadził uproszczoną wersję GT, która obniżyła cenę o 1200 dolarów i masę samochodu o 1200 funtów. Dla nabywców samochodów ciężarowych z ograniczonym budżetem i korzystających z nich na co dzień wydaje się to mądrym wyborem. Potem znika. AutoWeek donosi, że GT trafi do sprzedaży w połowie roku za 2000 dolarów. Nigdy nie trafił na rynek. Nie ma go w cenniku fabrycznym. Krążyły także pogłoski o paczce z 1996 roku. Nic nie zostało osiągnięte. GTS pozostał jedynie przypisem, który nigdy nie stał się historią typu „co by było, gdyby”.

Ale pragnienie produktywności nie zniknęło. Ford po prostu zmienił swoje podejście. Special Vehicle Operations to stara marka SVO, której nazwę zmieniono w 1995 roku. Nowa nazwa to Special Vehicle Organisation. Nacisk zostaje przeniesiony z zespołów wyścigowych rozgrywanych w hali na komponenty wyczynowe na ulicach. Możesz kupić zaktualizowaną wersję. Możesz je zainstalować samodzielnie. Można jeździć szybko na własny koszt.

Rada Motor Trend jest prosta. Jeśli miałbym wybrać jedno ulepszenie, byłaby to tylna skrzynia biegów. Standardowe przełożenie GT wynosi 2,73: 1. Jego celem jest poprawa jazdy po autostradzie i ekonomii. Przełożenie skrzyni biegów Cobra SVT zostało zmienione na 3,08:1 w celu zapewnienia lepszego przyspieszenia. A co z przekładniami o przełożeniu 3,55:1? Jest to doskonały wybór dla silnika V-8 o pojemności 5,0 l. Zapłacisz karę na stacji benzynowej. Zestaw kosztuje 257 dolarów. Ale ostatecznie moment obrotowy jest dostarczany z częstotliwością odpowiednią dla nawierzchni.

Istnieją również droższe metody zwiększania prędkości. Pakiet silnika „GT40” za 2995 dolarów zwiększa moc do 290 koni mechanicznych. To jest 50 KM. więcej niż zwykła Cobra i 75 KM. więcej niż standardowe GT. Problemy sprzętowe są poważne. Żeliwne głowice cylindrów zastąpiono aluminiowymi głowicami GT40 z większymi zaworami. Kolektor dolotowy został zmieniony na rurowy w celu poprawy przepływu. Przepustnica stała się większa. Kolektory rurowe zastąpiły kolektor wydechowy z ograniczonej dostępności w magazynie. Napęd akcesoriów zmieniono na wersję o niskim oporze, aby zmniejszyć straty pasożytnicze.

Zmierzmy wynik. Coupe GT z kierowcą i pasażerami przyspiesza od 0 do 90 mil na godzinę w 5,5 sekundy. Czas potrzebny na przejechanie 600 km przy prędkości 260 km/h wynosi zaledwie 14,2 sekundy. To nie jest domena supersamochodów. Ale co ze skrzynią V-8 z 1995 roku? To jest siła zaufania. Ford nie potrzebuje nowych samochodów, żeby przyciągnąć fanów. Wszystko czego potrzebujesz to odpowiedni klucz.

Scena tuningowa nabiera tempa, gdy na platformie Fox pojawiają się tunery z unikalnymi modyfikacjami. Car and Driver zauważył, że zbudowany w garażu niestandardowy koń trojański może konkurować z Z28. Nasze zalecenia dla tych, którzy chcą rozwiązania instalowanego przez dealera, są proste. Płacisz stałą opłatę za 10 godzin pracy (około 500 USD) i pozwalasz dealerowi Forda wykonać instalację. Szukasz jeszcze większej mocy? SVO oferuje fabryczną sprężarkę Powerdyne jako opcję z ciśnieniem doładowania 6 lub 9 psi i cenami zaczynającymi się od 2600 USD.

Nie można również zignorować zespołu pojazdów specjalnych Forda (SVT). Wprowadzili nową Cobrę R, tym razem zastępując tradycyjny mały silnik silnikiem V-8 o pojemności 351 sześciennym. Silnik ten wywodzi się z wersji hot rod F-150 Lightning, ale jest całkowicie dopuszczony do ruchu ulicznego. Aby wycisnąć moc, inżynierowie zastosowali wyższy stopień sprężania 9,2: 1, bardziej agresywny profil wałka rozrządu i większy korpus przepustnicy. Rezultatem jest potężna maszyna o mocy 300 koni mechanicznych i momencie obrotowym 365 Nm.

Pomimo znacznego wzrostu mocy, dane dotyczące wydajności nie są zgodne ze specyfikacjami. Prototyp samochodu i kierowcy miał opływowe wnętrze i kopułową maskę z włókna szklanego zapewniającą większy prześwit. Pomimo tych środków zmniejszających masę i ogromnego silnika V-8, samochód przyspieszał od 0 do 60 mil na godzinę w zaledwie 5,4 sekundy, a ćwierć mili pokonał w 14 sekund. Tylko zwykły Camaro Z28 może dorównać tym osiągom.

To nie ma znaczenia. Cobra R z 1995 r. szybko się wyprzedała i wyprodukowano tylko 250 egzemplarzy. Większość tych rzadkich samochodów została szybko przystosowana do wyścigów ulicznych i dragsterów.

Cobra R z 1995 r. oznaczała koniec linii silników górnozaworowych Forda o małej pojemności skokowej. Nie powrócił do oferty z 1996 roku, co oznacza znaczącą zmianę w kierunku projektowania Forda.

Dziedzictwo samochodu Pony

Dla tych, którzy chcą prześledzić pełną historię najpopularniejszego samochodu sportowego w Ameryce, oto niektóre z kluczowych epok, które określiły ewolucję Mustanga.

  • Oryginalna generacja Foxa zyskała nowe życie dzięki zmianie stylizacji w 1987 roku i była produkowana do początku lat 90-tych.
  • W 1999 roku Ford zaktualizował ponadczasowy samochód typu kucyk, dodając nową stylizację „New Edge”, większą moc i istotne ulepszenia, dzięki czemu stał się najszybszym i najbardziej dopuszczonym do ruchu ulicznego Mustangiem w historii.
  • Ford muscle car jest jednym z najlepszych przedstawicieli ery muscle carów, ponieważ jego wygląd i parametry techniczne odpowiadają nawet najtrudniejszym modelom.

Ford Mustang z 1996 r

Przejście na rok 1996 oznaczało porzucenie starego, małego silnika. Zmiany w Mustangu z 1996 r. były znaczące i odzwierciedlały transformację firmy. Choć moc V-8 pozostaje wysoka, charakter samochodu zaczął odchodzić od oryginalnego, analogowego charakteru platformy Fox w kierunku czegoś bardziej nowoczesnego. Cobra R pokazała, że ​​starsze architektury wciąż mogą osiągać świetne wyniki, ale przyszłość leży gdzie indziej.

to jest

Rok modelowy 1996 był punktem zwrotnym dla Forda Mustanga. Po prawie czterdziestu latach eksploatacji starego, małego bloku V-8, Ford w końcu wycofał się z architektury górnozaworowej (OHV). Został on zastąpiony rodziną „modułowych” silników, konstrukcją opracowaną pięć lat wcześniej dla dużego Lincoln Town Car. To nie była tylko kosmetyczna aktualizacja. To było zupełnie nowe wyobrażenie o tym, jak bije serce samochodu na kucyku.

Wątpliwe przejście modelu GT

Ford zaczynał od 4,6-litrowego (281 cali sześciennych) V-8. Wersja GT otrzymała podstawową modyfikację: silnik jednokomorowy (SOHC) z żeliwnym blokiem i aluminiowymi głowicami. Dwa zawory na cylinder. Na papierze wyglądało to na krok wstecz. Dane dotyczące mocy były całkowicie identyczne z mocami poprzedniego silnika 302.

Ucierpiało przyspieszenie bezpośrednie. Magazyn Car and Driver odnotował czas przyspieszania od 0 do 96 km/h wynoszący 6,6 sekundy. Ćwierć mili zostało pokonane w 15,1 sekundy przy prędkości 92 mil na godzinę (148 km / h). Niezbyt imponujące wyniki w porównaniu z erą silników z górnym wałkiem rozrządu (popychaczem).

Były jednak powody, aby przejść na nowy silnik. Nowy silnik mógłby rozwijać wyższe prędkości. Wirowało szybciej. Wytwarzał moment obrotowy przy niższych obrotach. Był cichszy. Gładsza. I, co najważniejsze, mógłby spełniać coraz bardziej rygorystyczne przepisy dotyczące ochrony środowiska. Stary silnik popychaczowy po prostu nie był w stanie tego zrobić.

Cios technologiczny ze strony modelu Cobra

Cobra opowiedziała zupełnie inną historię. Montowany ręcznie i bardziej agresywny, posiadał dwa wałki rozrządu w głowicy (DOHC) i cztery zawory na cylinder. Blok odlano z aluminium – był lżejszy i sztywniejszy.

Moc wzrosła do 305 koni mechanicznych przy 5800 obr./min. Moment obrotowy wynosił 300 lb⋅ft (407 N⋅m) przy 4800 obr./min. Nagle entuzjaści Mustanga nie musieli się martwić ściganiem się na światłach najnowszymi kucykami GM. Luka technologiczna została zamknięta.

„To najlepszy kierowca na co dzień… Jego 32-zaworowy silnik DOHC V-8 to najmniejszy, ale najwydajniejszy dostępny silnik”.

Porównanie z konkurencją

Po przetestowaniu wszystkich trzech konkurentów, Car and Driver umieściło ich w rankingu. Cobra była gorsza od bardzo ulepszonego Chevroleta Camaro SS z 1996 roku. Jednak pobił podobnie wyposażony Pontiac Firebird Formula.

W werdykcie podkreślono kompromis. Modułowy silnik V-8 wytwarzał tę samą moc, co konkurencyjne silniki V-8 o pojemności 5,7 litra, ale mniejszy moment obrotowy. Jednak dzięki mniejszej masie Mustanga jego osiągi pozostały konkurencyjne. Pokazał prawie taki sam czas okrążenia.

W niektórych obszarach wolniejszy niż Camaro. Nieco szybszy niż Firebird w innych. Kiedy jednak kierowcy testowi musieli wybrać jeden samochód, którym będą wracać do domu po długim dniu, Cobra zwyciężyła.

Niektóre rzeczy się nie zmieniają. Masa ma znaczenie. Technologia ma znaczenie. Ale komfort? Nadal wygrywa.

Planowanie ostatecznej aktualizacji platformy Fox Body

Zainstalowanie wyższego, „ulepszonego” silnika V-8 to nie tylko wymiana układu napędowego. Wymagało to całkowitej przeróbki geometrii. Ford nie mógł po prostu wrzucić nowego silnika. Poprzeczka ramy przedniej została przeprojektowana, aby uwzględnić dodatkową wysokość. Przekładnia kierownicza została zmieniona. Wahacze przedniego zawieszenia stały się jeszcze niższe. Zmieniono punkty mocowania silnika. Wzmacniacz hamulca również musiał zostać zmniejszony, aby zmieścił się w ciasnych przestrzeniach.

Zmiany te nie tylko zapewniły więcej miejsca na wyposażenie. Wzmocnili ramę. Zmniejszenie masy silnika pomaga, ale wzmocnienie konstrukcji znacznie poprawia zwrotność. Bałagan pod maską zniknął. Inżynierowie zainstalowali generator, sprężarkę klimatyzacji i pompę wspomagania układu kierowniczego bezpośrednio w bloku silnika. Przedziały są czystsze, a konserwacja łatwiejsza.

Układ zapłonowy również otrzymał najnowsze aktualizacje. Stary dystrybutor zniknął. Zamiast tego zastosowano technologię cewki zapłonowej (cewka świecowa). Nigdy więcej problemów ze zużywającymi się częściami lub osłonami. Ta zmiana poprawia wydajność i trwałość.

Ulepszenia silnika i skrzyni biegów V-6

W pozostałej części gamy silnik V-6 nie pozostaje daleko w tyle. Blok jest wzmocniony, aby wytrzymać większe ciśnienie. Moc wzrosła o 10 koni mechanicznych, osiągając łącznie 150 KM. Wykorzystuje także nowe platynowe świece zapłonowe, takie jak silnik V-8, które zapewniają żywotność 160 000 km.

Historia transmisji kryjąca się za tym jest jeszcze bardziej złożona. Na papierze wyglądają tak samo. W pięciobiegowej manualnej skrzyni biegów zastosowano jednostkę BorgWarner T45. Był mocniejszy i lepiej dostosowany do momentu obrotowego. Automatyczna skrzynia biegów otrzymała jeszcze bardziej znaczące ulepszenia. Przestarzały AOD został zastąpiony przez 4R70W. Ta nowa skrzynia biegów jest wyposażona w zaawansowane elektroniczne elementy sterujące, które zapewniają bardziej precyzyjną zmianę biegów.

Aktualizacja wizualna

Zmiana wyglądu jest subtelna, ale zauważalna. Logo kratki Pony straciło swoje solidne tło i zostało zastąpione wzorem kratki. Nadaje to przodowi bardziej agresywny i nowoczesny wygląd. Tył został poddany bardziej radykalnej obróbce. Zniknął stabilizator poziomy. Zamiast tego istnieje teraz pionowy blok trzech elementów. Niektórzy uważają, że dzięki temu samochód jest węższy. Inni uważają, że to po prostu czystszy projekt.

Należy zauważyć, że były to ostatnie poprawki przed pojawieniem się generacji SN-95. Fox Body nie tylko stawało się przeszłością. Przypomniało mi się to, stając się bardziej dopracowanym. Aktualizacje mechaniczne nie tylko idą z duchem czasu. Po raz ostatni przenieśli platformę na wyższy poziom.

Czy lepsza kontrola uzasadnia złożone zmiany techniczne? Dynamika jazdy wiele o tym mówi. Platforma sprawia wrażenie stabilniejszej. Skrzynie biegów zmieniały się z mniejszym opóźnieniem. Komora silnika nie wygląda na przeciążoną.

A co z pionowymi światłami tylnymi? To kontrowersyjna decyzja. Zmienili proporcje samochodu. Niektórzy ludzie lubią szczuplejszy wygląd. Większość ludzi tego nie robi. Była to jedna z najbardziej kontrowersyjnych decyzji projektowych w historii Mustanga.

Fox Body zakończył swoją podróż nie cichym jękiem, a serią przemyślanych ulepszeń. Silniki V-8 są wyższe. Silnik V-6 stał się jeszcze mocniejszy. Skrzynia biegów stała się inteligentniejsza. Ciało trochę się zmieniło. To wzór na platformę, która służy już dłuższy czas.

SN-95 prezentuje nową obudowę. Ale mechaniczne serce tych późnych modeli Foxa jest bardziej zaawansowane niż ich poprzedników. Jest to fakt warty zapamiętania.

Ford próbował naprawić platformę nadwozia Fox, dodając nowoczesne funkcje bezpieczeństwa. Pasywny system antykradzieżowy (PATS) jest teraz dostępny w modelach GT i SVT Cobra. To nie tylko naklejka na desce rozdzielczej. Aby uruchomić silnik za pomocą wyłącznika zapłonu, wymagany jest chip w kluczyku. Próbować odpalić samochód podłączając przewody? System całkowicie wyłącza zasilanie. Opcjonalne w modelach podstawowych, ale nie wszędzie w standardzie.

Strategia nie powiodła się. Sprzedaż spadła w roku modelowym 1996.

Ogólna sprzedaż Mustanga spadła o 27% do 135 620 sztuk. To duży spadek jak na samochód definiujący segment. Spośród nich tylko 10 006 to wysokowydajne kobry SVT. Reszta była nieopłacalna. Ford pomyślał, że znalazł rozwiązanie w 1997 r., przedstawiając „na wskroś nowoczesnego” Mustanga. Wyglądał świeżo. Poradziło sobie lepiej. Wyposażony w nową technologię zabezpieczeń.

Sprzedaż nadal spadała. Rynek nie zaakceptował tego kompromisu.

Ford Mustang z 1997 i 1998 roku

Lata modelowe 1997 i 1998 oznaczały koniec generacji SN-95. Ford starał się wypełnić lukę pomiędzy starą platformą Foxa a nadchodzącą erą Edge’a. Wspomaganie kierownicy stało się standardem. Poprawili geometrię zawieszenia. Zmniejszono plastikowy wygląd wnętrza.

Kupujący chcieli jednak więcej.

V-8 pozostaje 4,6-litrowym modułowym silnikiem z 1996 roku. Moc GT wynosiła 215 koni mechanicznych. Moc Cobry wynosiła 260 koni mechanicznych. Liczby te były znaczące na początku lat 90. Do 1997 roku konkurenci dogonili Forda. Chevrolet Camaro Z28 rozwijał moc 275 koni mechanicznych. Dodge Viper wyprodukował 350. W porównaniu z nim Mustang wyglądał głupio.

Ford o tym wiedział. Dlatego ponownie dostrojili podwozie. W modelu z 1997 roku zastosowano sztywniejsze tuleje. Amortyzatory lepszej jakości. Ulepszony tylny stabilizator. Zarządzanie uległo poprawie. Stało się dokładniejsze. Ale nie sprzedano już więcej samochodów.

Dlaczego Ford Mustang z 1997 r. nie zyskał popularności

Konsumenci są niecierpliwi. Chcieli ostrzejszych kątów i agresywnej stylizacji, które Ford zaplanował na rok 1999. Mustangi z 1997 i 1998 r. sprawiały wrażenie epoki przejściowej. Tak, są świetne. Brakuje im jednak elementu zaskoczenia.

Podstawowy silnik V6 o pojemności 3,8 litra jest nadal dostępny. Wytwarzał zaledwie 150 koni mechanicznych. To brzmiało jak grzechotanie. Przyspieszano powoli. Entuzjaści tego nienawidzą. Oni tego nie kupują. Osoby poszukujące niedrogiego Mustanga V-6 coraz częściej sięgają po Saturna SL i Mazdę Miata. Przedział cenowy jest podobny. Miata radzi sobie lepiej. Saturn jest bardziej niezawodny.

Ford próbował temu przeciwdziałać za pomocą SVT Cobra. Posiada wyjątkową kratkę. światła przeciwmgielne. Koła 17 cali. Wytwarzał moc 260 koni mechanicznych. To poważny samochód sportowy. Ale kosztowało to 25 000 dolarów

Ford Mustang z 1997 r. był wyposażony w najnowszy silnik V8 z górnym wałkiem rozrządu i zaawansowane funkcje bezpieczeństwa. Był to wówczas zdecydowanie najbardziej zaawansowany technologicznie Mustang na rynku. Ten skok technologiczny nie miał jednak znaczącego wpływu na sprzedaż. W 1996 roku ich wolumen już się zmniejszył. Do 1997 r. spadek wyniósł kolejne 20%.

Całkowita produkcja osiągnęła 108 344 sztuki. Segment Cobra pozostał stabilny. Pomimo ogólnego spadku sprzedaż pozostała praktycznie niezmieniona.

Ford Mustang z 1998 r

Sprzedaż szybko wzrosła w roku modelowym 1998. Produkcja wzrosła o 62%, osiągając 175 522 sztuki. Poprawa była nadal stopniowa. Ford nie wprowadził nowej generacji. Przystosowali się do tego, co mieli.

Silnik V8 w modelu GT został ponownie dostrojony. Moc wzrosła do 225 koni mechanicznych. Pakiet GT Sport Group jest dostępny za dodatkowe 595 dolarów. Zawiera 17-calowe pięcioramienne koła. Dodano chłodnicę oleju silnikowego. Paski na masce i przednim błotniku dopełniają całości.

Tańszy pakiet V-6 Sport Appearance Group kosztuje 345 dolarów. Wyposażony jest w 16-calowe felgi aluminiowe. W zestawie tylny spojler. Ozdobne paski na korpusie nawiązują do elementów wizualnych modelu GT. Kierownica ze skóry naturalnej dodaje poczucia luksusu.

Co roku aż do 1998 roku Mustangi były wyposażane w bezpieczniejsze „dezaktywowane” poduszki powietrzne w desce rozdzielczej. Jest to wymóg prawa federalnego. Zmiana ta nie wiąże się z żadnymi dodatkowymi kosztami. Tylko w niewielkim stopniu zmniejsza ryzyko eksplozji we wnętrzu podczas powolnych zderzeń.

Odbicie sprzedaży sugeruje, że kupujący są skłonni dodać więcej mocy do modelu GT. A może pakiet V-6 przyciąga nowy typ entuzjastów dbających o budżet. W każdym razie recesja z 1997 r. jest już za nami. Rok modelowy 1998 pokazał, że nadal istnieje zainteresowanie ostateczną ewolucją platformy Fox. Ale czy skromne aktualizacje uzasadniają wyższe ceny niektórych funkcji? Dane sprzedażowe sugerują, że tak. Społeczność entuzjastów jest podzielona co do tego, czy te zmiany wystarczą, aby uratować samochód przed starzeniem się.

Ceny tagów stale rosły. Ceny coupe V-6 zaczynały się od 15 970 dolarów. Kabriolet Cobra przekroczył granicę dwudziestu tysięcy, osiągając cenę 28 135 dolarów. SVT ograniczyło produkcję do około 10 000 sztuk. Sprzedaż była dokładnie zgodna z danymi z 1997 roku. Brak wzrostu. Po prostu stabilny plateau.

Dominacja niebieskiego owalu

Przez dwanaście lat z rzędu Mustang utrzymywał tytuł najlepiej sprzedającego się samochodu sportowego w Stanach Zjednoczonych. On nie tylko wygrał. Zmiażdżył konkurentów. Łączna sprzedaż Chevroleta Camaro i Pontiaca Firebirda nie dorównała sprzedaży Forda. Przepaść była ogromna.

Na papierze wyglądało to imponująco. Udział w rynku był niezaprzeczalny. Jednak obserwatorom linii montażowych ta dominacja wydawała się nieunikniona. Formuła zadziałała. Był popyt. Reszta branży po prostu próbowała nadrobić zaległości.

Pytanie nie brzmiało, czy Mustang utrzyma się na pierwszym miejscu. Chodzi o to, jak długo konkurenci będą nadal próbować go obalić. Przepaść powiększała się z każdym kwartałem. Ognisty Ptak przygasał. Camaro miało trudności ze znalezieniem swojej niszy. Tymczasem Mustang w dalszym ciągu zjeżdżał z linii montażowej.

Liczby nie kłamią. Po prostu pokazują, kto tak naprawdę prowadzi wyścig.

Peter Borr doskonale ujął to uczucie w swojej recenzji modeli z lat 1994–1998 opublikowanej w czasopiśmie Road & Track ze stycznia 2000 r.: „Dla niektórych słowa „Moc i wspomnienia” opisują pozorną ponadczasowość Mustanga. Mustang był kochany od początku, a w miarę udoskonalania samochodu przez Forda z biegiem czasu zyskał lojalnych fanów, mogących konkurować z niemal każdym innym samochodem”.

To prawda. Wcześniej nie było nic podobnego do Mustanga.

Ale przyszłość zawsze wzywa. W 1999 r. zbliżał się nowy kamień milowy. Media i wierni fani Mustanga oczekiwali, że Ford przygotuje z tej okazji coś specjalnego. Nie zawiedli się.

Recenzja Forda Mustanga New Edge 1999–2004

Ponadczasowy kucyk Forda odrodził się w 1999 roku w stylizacji „New Edge”. Rezultatem jest jeszcze większa moc i wiele ważnych ulepszeń. To jeden z najszybszych dostępnych na rynku Mustangów dopuszczonych do ruchu ulicznego.

Jak działa Ford Mustang

Legenda zaczęła się na początku lat 60. Książka „Jak działa Ford Mustang” obejmuje podróż od powstania pomysłu do współczesnych, zupełnie nowych modeli. Oto pełna historia najpopularniejszego samochodu sportowego w Stanach Zjednoczonych.

Historia Forda Mustanga 1987–1993

Pokolenie Foxa otrzymało nowe życie dzięki zmianie stylu z 1987 roku. Dalsze ulepszenia wprowadzono na początku lat 90-tych. Tę epokę należy przeczytać, aby zrozumieć rodowód Mustanga.

Porównanie samochodów Ford Muscle

Ford Muscle Cars to jedni z najlepszych przedstawicieli ery muscle carów. Dla porównania dostępne są krótkie opisy, zdjęcia i dane techniczne niektórych niezawodnych samochodów Ford Muscle Car.

Exit mobile version